ﺁﻧﻮﺭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ

ﺁﻧﻮﺭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﯽ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎ ﺑﻮﺩ
ﮐﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭﺵ ﺷﺎﯾﺪ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻮﺩ
ﻣﺜﻞ ﻗﻄﺮﻩ ﮔﻢ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﯾﮏ ﺩﺭﯾﺎ
ﻣﺜﻞ ﺑﺮﻓﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﻣﺎ
ﻣﺜﻞ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺩﺭ ﻏﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﻣﺜﻞ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺷﮏ ﺩﺭ ﻃﻠﻮﻉ ﻓﺮﺩﺍ
ﺍﯾﻦ ﺳﻮﯼ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻭ ﺟﺎ ﺷﺪ
ﮐﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭﺵ ﭘﺮ ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﯿﺪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﺳﺎﻏﺮﺵ ﻣﯿﻨﺎ ﺷﺪ
ﻣﺜﻞ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﻮﺍﺝ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﺣﻞ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﺜﻞ ﺷﻬﺮﯼ ﺳﺎﺩﻩ ﻣﺜﻞ ﺷﻬﺮﯼ ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﻣﺜﻞ ﺁﺗﺶ ﺭﻗﺼﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺳﺮﺧﯽ
ﻣﺜﻞ ﺻﺒﺤﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎ ﻃﻠﻮﻋﯽ ﮔﻠﻔﺎﻡ
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ
ﺑﺎ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺗﺎﺯﻩ
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻗﻠﺒﻢ
ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪ
اما...
گویا رویا بود
او هم رفت
باز تنهایی اینجا بود
مرد پاییزی
چتر در دست
در پی غصه ی
فردا بود