بخش اول پارت اول (جا نشد)
سئول. ساعت ۵:۲۵ دقیقه بعد از ظهر-
نفس عمیقی کشیدم و به خانه ی جدیدم که روبرویم بود خیره شده بودم. خانه ی مدرنی نبود؛ دیوارهای کرمی رنگ که در اثر دمای هوا رنگ کدر ای گرفته بود، پنجره های معمولی، سقف قهوه ای و در ای بزرگ. حیاط خانه مثل باغی سرسبز، اما کوچک و دل باز بود.
میتوانم لحظاتی که در این مکان سرسبز و دلنشین کتاب میخونم، چای تازه میخورم و رنگ ها را روی بوم میکشم تصور کنم. حتی فکر کردن به این لحظات به من احساس آرامش منتقل میکند.
همانطور که در افکارم سرگردان بودم، متوجه ی صدای مَرد پشت سرم شدم و توجه ام را جلب کرد "هی سونگکانگ، بیا اینجا"
آروم به عقب چرخیدم و سمتش رفتم "بله، آقا؟"
او صاحب خانه ی جدیدم بود. مرد مهربانی بود، کمی لحن تندی داشت که باعث میشد فکر کنی قصد بدی از حرف هایش دارد، اما هیچوقت اینطور نبود و بابت این رفتارش عذرخواهی میکرد. همین هم کافی بود.
صاحب خانه با لبخندی و با همان لحن تند همیشگی گفت "این هم کلید خونهت. تو مثل پسر خودمی؛ برات آرزوی شادی و موفقیت میکنم"
لبخندی زدم، کلید خانه را گرفتم و کمی سرم را خم کردم و تشکر کردم.
به سمت خانه رفتم و به اطراف نگاه کردم. جعبه ها در گوشه کنار های خانه چیده شده بودند، فقط باید وسایل درون آنها را سر جایی که باید میگذاشتم.
به سمت مبل چرم قهوه ای رنگ گوشه ی خانه رفتم؛ خودم را روی مبل انداختم و شروع به فکر کردن کردم. باید با محله جدید آشنا میشدم. شنیده بودم یک کافه ی معروف نزدیک اینجا قرار دارد، و همینطور چند خیابان بالاتر، یک نمایشگاه هنری. برای من که میشود گفت یک هنرمند بودم، قطعا این مکان بی نظیر بود.
ایستادم و شروع به چیدن وسایل ها کردم. از آنجایی که شنیده بودم قرار است ساعت ۷ چند هنرمند مشهور سئول در آنجا کارهای خود را به نمایش بگذارند، دوست داشتم به آنجا سر بزنم. پس تصمیم داشتم تا آن ساعت تا جایی که میتوانم وسایل ها را بچینم و بعد کمی استراحت کنم.
همانطور که جعبه ها را برسی میکردم که ببینم چیزی جا مانده یا نه، متوجه ی یک میز کوچک با رنگ قهوه ای سوخته شدم با یک کشوی کوچک که مال من نبود. به سمتش رفتم و دستی روی سطح خاک خورده ی میز کشیدم. قطعا مال کسی بود که قبلا اینجا زندگی میکرد.
سعی کردم کشوی کوچک را باز کنم اما انگار قفل بود. دیگر پا فشاری نکردم و سعی کردم روی کارم تمرکز کنم.
نفس عمیقی کشیدم و به خانه ی جدیدم که روبرویم بود خیره شده بودم. خانه ی مدرنی نبود؛ دیوارهای کرمی رنگ که در اثر دمای هوا رنگ کدر ای گرفته بود، پنجره های معمولی، سقف قهوه ای و در ای بزرگ. حیاط خانه مثل باغی سرسبز، اما کوچک و دل باز بود.
میتوانم لحظاتی که در این مکان سرسبز و دلنشین کتاب میخونم، چای تازه میخورم و رنگ ها را روی بوم میکشم تصور کنم. حتی فکر کردن به این لحظات به من احساس آرامش منتقل میکند.
همانطور که در افکارم سرگردان بودم، متوجه ی صدای مَرد پشت سرم شدم و توجه ام را جلب کرد "هی سونگکانگ، بیا اینجا"
آروم به عقب چرخیدم و سمتش رفتم "بله، آقا؟"
او صاحب خانه ی جدیدم بود. مرد مهربانی بود، کمی لحن تندی داشت که باعث میشد فکر کنی قصد بدی از حرف هایش دارد، اما هیچوقت اینطور نبود و بابت این رفتارش عذرخواهی میکرد. همین هم کافی بود.
صاحب خانه با لبخندی و با همان لحن تند همیشگی گفت "این هم کلید خونهت. تو مثل پسر خودمی؛ برات آرزوی شادی و موفقیت میکنم"
لبخندی زدم، کلید خانه را گرفتم و کمی سرم را خم کردم و تشکر کردم.
به سمت خانه رفتم و به اطراف نگاه کردم. جعبه ها در گوشه کنار های خانه چیده شده بودند، فقط باید وسایل درون آنها را سر جایی که باید میگذاشتم.
به سمت مبل چرم قهوه ای رنگ گوشه ی خانه رفتم؛ خودم را روی مبل انداختم و شروع به فکر کردن کردم. باید با محله جدید آشنا میشدم. شنیده بودم یک کافه ی معروف نزدیک اینجا قرار دارد، و همینطور چند خیابان بالاتر، یک نمایشگاه هنری. برای من که میشود گفت یک هنرمند بودم، قطعا این مکان بی نظیر بود.
ایستادم و شروع به چیدن وسایل ها کردم. از آنجایی که شنیده بودم قرار است ساعت ۷ چند هنرمند مشهور سئول در آنجا کارهای خود را به نمایش بگذارند، دوست داشتم به آنجا سر بزنم. پس تصمیم داشتم تا آن ساعت تا جایی که میتوانم وسایل ها را بچینم و بعد کمی استراحت کنم.
همانطور که جعبه ها را برسی میکردم که ببینم چیزی جا مانده یا نه، متوجه ی یک میز کوچک با رنگ قهوه ای سوخته شدم با یک کشوی کوچک که مال من نبود. به سمتش رفتم و دستی روی سطح خاک خورده ی میز کشیدم. قطعا مال کسی بود که قبلا اینجا زندگی میکرد.
سعی کردم کشوی کوچک را باز کنم اما انگار قفل بود. دیگر پا فشاری نکردم و سعی کردم روی کارم تمرکز کنم.
- ۱.۷k
- ۰۴ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط