‌کاش چون پاییز بودم

‌کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز؛
خاموش و ملال انگیز بودم
برگهای آرزوهایم یکایک زرد می شد
آفتاب دیدگانم سرد می شد
آسمان سینه ام پر درد می شد
کاش چون پاییز بودم