ﺷﺘﺎﺏ ﻣﮑﻦ

ﺷﺘﺎﺏ ﻣﮑﻦ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮ ﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪﺍﺕ ﺑﺒﺎﺭﺩ
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺗﮑﻪﺍﯼ ﻧﺎﻥ ﮔﻢ ﺷﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻭﺭﺩ
ﺁﺩﻣﯽ ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﯽﮐﻨﺪ
ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﺮﺧﯿﺰﺩ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﺎﺭﺱ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻋﺎﺑﺮﺍﻥ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﯽﮐﻨﺪ
ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ
ﻋﺸﻖ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﯽﻣﯿﺮﺩ