ﺍﺯ ﺑﺎﻍ ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﯽ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ

ﺍﺯ ﺑﺎﻍ ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﯽ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﮐﺎﺝ ﺟﺸﻦ ﻫﺎﻱ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻲ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺭﺍ ” ﺍﺑﺮﻫﺎﻱ ﺗﺎﺭ“
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻧﻲ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ ﺩﻝ ﻣﺒﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﻲ ﺑﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﺍﻱ ﮔﻞ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺟﺸﻦ ﻣﻲ ﺭﻭﻱ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻱ ﺍﺭﺯﺍﻧﻲ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﮏ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻴﺶ ﺑﻴﻦ ﺭﺣﻴﻢ ﻭ ﺭﺟﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻱ ﺑﺘﺮﺱ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﺏ ﻃﻠﺐ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺍﺕ ﮐﻨﻨﺪص