امام صادق علیه ‏السلام :

امام صادق علیه ‏السلام :

اِنَّ صاحِبَ الدّینِ فَکَّرَ فَـعَـلَـتْهُ السَّکینَةُ وَ اسْتَـکانَ فَـتَواضَعَ وَ قَنِعَ فَاسْتَغْنی وَ رَضیَ بِما اُعْطیَ وَ انْفَرَدَ فَکُفیَ الاْخْوانَ وَ رَفَضَ الشَّهَواتِ فَصارَ حُرّا وَ خَلَعَ الدُّنْیا فَتَحامَی الشُّرورَ وَ اطَّرَحَ الْحَسَدَ فَظَهَرتِ الْمَحَبَّةُ وَ لَمْ یُخِفِ النّاسَ فَـلَـمْ یَخَفْهُمْ وَ لَمْ یُذْنِبْ اِلَیْهِمْ فَسَلِمَ مِنْهُمْ وَ سَخَتْ نَفْسُهُ عَنْ کُلِّ شَی‏ءٍ ففازَ وَ اسْتَکْمَلَ الْفَضْلَ وَ اَبْصَرَ العافیَةَ فَاَمِنَ النَّدامَةَ؛

آدم دین‏دار چون می ‏اندیشد، آرامش بر جان او حاکم است. چون خضوع می ‏کند متواضع است. چون قناعت می ‏کند، بی‏نیاز است. به آنچه داده شده خشنود است. چون تنهایی را برگزیده از دوستان بی ‏نیاز است. چون هوا و هوس را رها کرده آزاد است. چون دنیا را فرو گذارده از بدی ‏ها و گزندهای آن در امان است. چون حسادت را دور افکنده محبتش آشکار است.مردم را نمی ‏ترساند پس از آنان نمی ‏هراسد و به آنان تجاوز نمی ‏کند پس از گزندشان در امان است. به هیچ چیز دل نمی ‏بندد پس به رستگاری و کمال فضیلت دست می‏ یابد و عافیت را به دیده بصیرت می ‏نگرد پس کارش به پشیمانی نمی ‏کِشد.

امالی (مفید) ص 52، ح 14