عاشقانه
سازِ خود را کردهبودم کوک با سازِ دلت
تا برقصانم تو را با ساز ناکوک دلم
بذرِ عشقت لابلای سینهام رویید و زد؛
آفتِ غم ، بی هوا بر باغ مفلوک دلم
بارها مُردم برایت تب نکردی لااقل؛
در غـمِ ویرانـیِ دنیای مـتروک دلم
رفتنی بودی وحتی سالها پیش ازخودت
ردِ پایت رفته بود از فال مشکوک دلم
عاقبتهم پنبه شد در دستِ بیرحمِ زمان
روزوشب ریسیدهبودم هرچه با دوکِدلم
پینه دیگر بر نمی دارد دل صدپاره ام
پاره شد با سیلیِ غم آخرین کوک دلم
تا برقصانم تو را با ساز ناکوک دلم
بذرِ عشقت لابلای سینهام رویید و زد؛
آفتِ غم ، بی هوا بر باغ مفلوک دلم
بارها مُردم برایت تب نکردی لااقل؛
در غـمِ ویرانـیِ دنیای مـتروک دلم
رفتنی بودی وحتی سالها پیش ازخودت
ردِ پایت رفته بود از فال مشکوک دلم
عاقبتهم پنبه شد در دستِ بیرحمِ زمان
روزوشب ریسیدهبودم هرچه با دوکِدلم
پینه دیگر بر نمی دارد دل صدپاره ام
پاره شد با سیلیِ غم آخرین کوک دلم
۸.۱k
۱۴ فروردین ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۲)
هنوز هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.