گاهـــــــــی دلــــــــــم میگیـــــــــــرد ،

گاهـــــــــی دلــــــــــم میگیـــــــــــرد ،
از آدمهایـی که در پس نگاه ســردشان
بـا لبخنـدی گـرم فریبت میـدهنـد
دلـم میگیرد از خورشیـدی که گـرم نمیکنــد...
و نوری که تاریکـی میـدهد ،
از کلمـاتی کـه چون شیـرینـی افسـانه ها فریبـت میـدهند دلم میگیـرد ،
از سـردی نگـاهـی که
به تـوست و هیچ‌وقـت تـورا نمی‌بینـد
کـــــوچـــــه هـــا را بلـــــدم...
خیــــــــابانهــــــارا...
رنگهــــــــارا...
جـدول ضــــرب را...
و دیگــر در هیچ راهی گم نمیشـوم...
امـــــــــــــــا...
هنـوز میـان آدمها گــم میشوم...
مـــــــن آدمهــــــــا را بلـــــــــد نیستم...