ما در آغوش کسی هستیم که هزاران حسرت اندر دل نهان دارند

ما در آغوش کسی هستیم که هزاران حسرت اندر دل نهان دارند
قطره باران ز عشق آغوش دریاها
جدا گردد از ان ابر نشسته بر قله کوهها
انچنان شفاف صورت باران
که گویی قطره اشک است چنین پاک است
میان ابرو باد میچرخد بصد قطره شود گاهی
رسد او بر زمین آخر چه بز گلی افتد چه بز خاک گلی
ّه صد ضربه ز یارانش براه افتد قطره ی باران
میان ان اقیاران که گشتند یار ان بد اندیشان
براه افتاده بر جویی کمی هم انطرف رودی

که گهگاه رود سیلاب میگردد همان یک قطره باران
شود دل خونو گل الود گل و بلبل نخواهندش
چرا؟ چون گل بتن دارد هزار جرف و سخن دارد
زسد ناگه به دریا او .همان یک قطره باران
که حال او گشته است دریا دوباره ذات پاکش را .زان معشوق بی همتا شده پاک همچو در آسمان
گاه سیلاب خروشان ذلالی اب را بر هم میزند ولی سبر کنی عِتش را میبینی.
امیر عاشق تنها