یک - حالا دیگر باید بدانیم که کوبانی نام قلمرو "مردمی مشت

یک - حالا دیگر باید بدانیم که کوبانی نام قلمرو "مردمی مشترک" است. عکسی دیدم از یک نوجوان سعودی در حال تراشیدن شعار "باقیه و تمدد" از روی دیوار کوچه شان. این یعنی حتی در مهلکه هم آوای خجسته ی کوبانی شنیده شده. در مهد داعش.
نوشتن فقط آوردن کلمات بر کاغذ یا این صفحه ی روشن نیست. همین زدودن و تراشیدن است. نیروی شگرف نفی است. ایستادن زیر نور حقیقت است؛ آنجا که "ئارین" شهید، سر بریده اش را از فرات بیرون می کشد سرخوشانه و رقصان خودش را به خیابان های مزار شریف و هرات می رساند به میان مردمی دیگر، همدل و همدرد. تا همین چند ماه پیش حتی کوردهای سه پاره ی دیگر کوردستان هم معنی "به رخودان" را نمی دانستند. حالا جهان می داند.
دو - به صفحات آن کتاب خیره شده ایم؛ شرفنامه *.
یکسره شرح حال " حاکمان و امراء " است. این مهم ترین سند تاریخ نویسی کوردها در سده ی دهم( ه.ش) دست بر قضا به زبان فارسی نوشته شده. مقدمه اش هم به عربی. زمانه ی چیره گی عثمانیه در آن سو بوده، صفویه در این سو. از شاره زور تا هورامان، "سرها بریده و در رودخانه همی انداختند که جمله از ملحدان بودند"!
ما هرگز تاریخ "مردم" را ننوشته ایم. نگاه کنید به همین کتاب بدلیسی که مثلا از امهات متون تاریخ کورد است! هر سطرش به سیاق کاتبان دربار نوشته شده، و بارها ناتوان تر از آن ها. کلی بافی و شجره نویسی و پرت پلا. بایگانی جمجمه های ملک فلان و سلطان بهمان.
شرفنامه در کوبانی از نو نوشته می شود.
‫#‏کوبانی‬
‪#‎kobani‬
* شرفنامه، ش‍رف‌ خ‍ان‌ ب‍ن‌ ش‍م‍س‌ال‍دی‍ن‌ ب‍دل‍ی‍س‍ی،
ب‍ه کوشش؛ ولادی‍م‍ی‍ر ول‍ی‍ی‍ام‍ی‍ن‍وف‌ زرن‍وف‌.


کوبانی تولدت مبارک
1-11-2014