آغاز میکنم سخنم را به یا حسین

آغاز میکنم سخنم را به یا حسین
در میزنم به خانه ی معبود با حسین
کاری به خاطر رمضانم نکرده ام
اما گرفت دست تهی مرا حسین
ما روزه دار ها همه یاد لب تو ایم
ای تشنه لب تر از همه ی تشنه ها حسین
اخر مرا برای خودش میخرد شبی
من میشوم مسافر کرببلا حسین
ببار ابر خطا پوش ماه رحمت شد
ببخش صاحب خانه دوباره زحمت شد
دلا بیا ک خطا را به آه میبخشند
بیا که کوه گناه را به کاه میبخشند
کنار یار نشستن چه لذتی دارد
گناه کار هم انگار عزتی دارد
خوشا بحال هرآن کس ک ناله ای دارد
و التماس به دخت ۳ساله ای دارد