. ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !

. ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺧﺮﻭﺱِ ﺳﺤﺮﯼ، ﻧﯿﺴﺖ ﺩﮔﺮ
ﺩﯾﺮ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺧﺎﺳـﺘﻨـﺶ ﺩﺷـﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﻛﻪ ﻣـﺆﺫّﻥ، ﺷﺐِ ﭘﯿـﺶ
ﺩﺳﺘﻪ ﮔﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﺏ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺳﺤﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﺷﺎﻃﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮِ ﺑﺰﺭﮒ
ﻛﻪ ﺳﺤﺮ ﺑﺮﺧﯿﺰﺩ
ﺷﺎﻃﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻣﺪﺩِ ﺁﻫﻦ ﻭ ﺟﻮﺵِ ﺷﯿﺮﯾﻦ
ﺩﯾﺮ ﺑﺮﻣﯽ ﺧﯿﺰﻧﺪ
ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﻛﻪ ﺳﺤﺮﮔﺎﻩ ﻛﺴﯽ
ﺑﻘﭽﻪ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﻐﻞ،
ﺭﺍﻫﯽِ ﺣﻤّﺎﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﻛﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻟِﺦ ﻟِﺦِ ﺩﻣﭙﺎﯾﯽ ﻭ ﺗﻚ ﺳﺮﻓﻪ ﯼ ﺍﻭ ﺑﺮﺧﯿﺰﯼ
ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﺭﻓﺘﮕﺮ ﻣُﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻛﻮﭼﻪ ﺩﮔﺮ
ﺧﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺧِﺶ ﺧِﺶِ ﺟﺎﺭﻭﯼِ ﺷﺐِ ﺭﻓﺘﮕﺮ ﺍﺳﺖ
ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﻣﺎﻛﯿﺎﻥ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺖِ ﺧﻮﺍﺑﻨﺪ
ﺷﻬﺮ ﻫﻢ . . .
ﺧﻮﺍﺏِ ﺍﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯽِ ﻋﺼﺮِ ﺍﺗﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ
ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ، ﺩﮔﺮ ﻣﺴﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﻛﻪ ﺗﻮ ﻭﻗﺖِ ﺳﺤﺮ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﯿﻜﺪﻩ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﺍﺯ ﺻﺪﺍﯼ ﺳﺨﻦ ﻭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﯼ ﺯﯾﺮِ ﻟﺒﺶ ﺑﺮﺧﯿﺰﯼ
ﻛﻮﻙ ﻛﻦ ﺳﺎﻋﺖِ ﺧﻮﯾﺶ !
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺧﺮﻭﺱِ ﺳﺤﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺩﮔﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﯼ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭ ﺳﺤﺮ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ.