اندوه به خود راه مده خدا با ماست...

اندوه به خود راه مده خدا با ماست...
خداباماست دلت را بسپار به خدا...
بگذار دلت بشکند مگر دلنوازتر از صدای دل شکسته ات برای خدا است...
شاید خود خدا خواسته بشکنی تا بلکه یادت بیفتد خدایی هم هست
که منتظر توست...
شاید آنقدر بی معرفتی که فقط شکستن دلت تو را به یاد خدای مهربانت سوق می دهد...
میدانی خدای خوبم;
دل شکسته ام...
دلگیرم...
از زمینی هایت...
ولی ته ته ته دلم خیلی شادم
چون لحظه های شکستنم ،دلگیری ام،
تویی را سراغ دارم که یادت بر همه ی دلشکستن ها، دلگیری ها، غم ها وغصه ها حریف است...
پس مرا شرم باد که با داشتن خدایی همچون تو اندوه به دلم راه میدهم...
خدایا تورا به خداوندی ات قسم مرا بواسطه ی آدم های آسمانی ات
بیاموز نشانی شانه هایت را...