تفسیر قرآن

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

هر روز آیاتی از قرآن کریم را با تأمل و دقت مطالعه کنیم.
فَاقْرَؤُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ

ترجمه و تفسیر آیه به آيه سوره احقاف

ترجمه و تفسیر آیه 20

أعوذ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیم

وَ يَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النّٰارِ أَذْهَبْتُمْ طَيِّبٰاتِكُمْ فِي حَيٰاتِكُمُ الدُّنْيٰا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِهٰا فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذٰابَ الْهُونِ بِمٰا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِمٰا كُنْتُمْ تَفْسُقُونَ (٢٠)
و روزى كه كافران را بر آتش عرضه كنند [به آنان گويند:] نعمت هاى پاكيزۀ خود را [كه مى توانست وسيلۀ آبادى آخرتتان باشد] در زندگى دنيايتان مصرف كرديد و [همان جا] از آن برخوردار شديد؛ بنابراين امروز به سبب اينكه به ناحق در زمين تكبّر مى ورزيديد و در برابر اينكه همواره نافرمانى مى كرديد با عذاب خفّت بار كيفر مى يابيد

نکته ها:

از دست دادن امكانات و نعمت ها و حسرت خوردن بر آنها، از لحظه مرگ آغاز مى شود. حضرت على عليه السلام درباره چگونگى جان دادن مى فرمايد: انسان در آخرين لحظات زندگى فكر مى كند كه با عمرش چه كرده و چگونه روزگار گذرانيده است. «يفكّر فيم افنى عمره و فيم اذهب دهره»(65)
در قرآن، آياتى اين حالت را ترسيم مى كند و مى فرمايد: انسان به هنگام مرگ مى گويد: «ما اغنى عنّى ماليه . هلك عنّى سلطانيه»(66) ثروتم براى من مفيد واقع نشد، توان و قدرتم از دست رفت.
در اين آيه نيز به انسان ها گفته مى شود: طيّبات را از دست داديد و ذخيره اى نكرديد.
در قيامت، گاهى مجرمان بر دوزخ عرضه مى شوند، «يعرض الّذين كفروا على النّار» و گاهى دوزخ را بر آنان عرضه مى كنند. «و عرضنا جهنم يومئذ للكافرين»(67) و در مرحله اى ديگر مجرمان را در آن پرتاب مى كنند. «خذوه فغلّوه ثمّ الجحيم صلّوه»(68)
-----
65) نهج البلاغه، خطبه 109.
66) حاقّه، 28 - 29.
67) كهف، 100.
68) حاقّه، 30 - 31.

پیام‌ها :

- در قيامت انواع شكنجه هاى جسمى و روحى و روانى براى مجرمان است. «يعرض الّذين كفروا على النار أذهبتم» (عذاب مجرمان، همراه با توبيخ و سرزنش و تحقير آنان است.)
- استفاده از نعمت ها و طيّبات براى انسان حلال است، «اُحلّ لكم الطيّبات»(69) ليكن مصرف آنها در راه هوس ها، خسارت است. «اذهبتم طيّباتكم»
- كيفر تكبّر در دنيا، خوارى و ذلّت در قيامت است. «عذاب الهون بما كنتم تستكبرون»
- گردنكشى و استكبار، مقدّمه فسق و خروج از مدار حق است. «تستكبرون... تفسقون»
- تكبّر درونى، سبب عملكرد بد بيرونى است. «تستكبرون... تفسقون
-----
69) مائده، 4.

بر گرفته از پایگاه جامع قرآنی نور
و کتاب الکترونیکی تفسير نور مرکز اطلاع رسانی غدیر