.

.
چه خوش است بوی عشق از نفسِ نیازمندان
دل از انتظار خونین، دهن از امید خندان

مگر آن‌که هردو چشمش همه عُمر بسته باشد
به ورع خلاص یابد ز فریبِ چشم بندان

نظری مُباح کردند و هزار خون معطل
دلِ عارفان ببُردند و قرارِ هوشمندان

اگر از کمندِ عشقت بروم کجا گریزم؟
که خلاص بی تو بند است و
حیات بی تو زندان
اگرم نمی‌پسندی مدهم به دستِ دشمن
که من از تو برنگردم به جفای ناپسندان

نفسی بیا و بنشین سخنی بگوی و بشنو
که قیامت است چندان سخن از دهانِ خندان

همه شاهدانِ عالم به تو عاشقند سعدی
که میانِ گرگ صلح است و میانِ گوسفندان
 
سعدی