ژاپن
آیا ژاپنی‌ها مصونیتِ خاص دارند؟
استاد دانشگاه توکیو، تاتسوهیکو کوداما، که بروی چگونگیِ واکنشِ بیماران به ویروس مطالعه می‌کند، باور دارد که ژاپنی‌ها قبلاً کووید را گرفته‌اند. کووید-۱۹ نه، ولی چیزی شبیه آن را گرفته‌اند که باعث شده آن‌ها نسبت به کووید-۱۹ «مصونیتِ تاریخی» پیدا کنند.
او اینطور توضیح می‌دهد: «وقتی ویروسی وارد بدنِ انسان می‌شود، سیستمِ ایمنی شروع به تولید آنتی‌بادی‌ها می‌کند که به پاتوژن یا عاملِ بیماری‌زا حمله می‌کنند. دو نوع آنتی‌بادی وجود دارد - آی‌جی‌اِم و آی‌جی‌جی. چگونگیِ واکنشِ این آنتی‌بادی‌ها نشان می‌دهد که آیا فرد قبلاً در معرضِ یک ویروس یا چیزی شبیه آن بوده است، یا نه.
اگر آلودگیِ ویروسی جدید باشد، معمولاً آی‌جی‌اِم است که اول واکنش واکنش می‌دهد. بعد از آن آی‌جی‌جی واکنش نشان می‌دهد. اما بار دوم، لمفوسیت‌ها آن را در حافظه دارند، بنابراین فقط واکنشِ آی‌جی‌جی به سرعت افزایش پیدا می‌کند.»
برای بیمارانِ او چه اتفاقی افتاد؟
«وقتی به تست‌ها نگاه کردیم، شگفت‌زده شدیم، در تمامی بیماران آی‌جی‌جی به سرعت واکنش نشان داده بود و آی‌جی‌ام بعد از آن و بسیار ضعیف واکنش نشان داده بود. شبیه این بود که این افراد قبلاً در معرضِ ویروسِ مشابهی قرار گرفته باشند.»
او فکر می‌کنم امکان دارد که ویروسی شبیه سارس قبلا در منطقه در حالِ چرخش بوده و این دلیلِ پایین بودنِ مرگ‌ومیرِ ناشی از کووید-۱۹ نه‌تن‌ها در ژاپن بلکه در چین، کره جنوبی، تایوان، هنگ‌کنگ و جنوب‌شرق آسیاست.
این نظریه با تردید‌هایی مواجه است.
آیا ژاپنی‌ها نسبت به ویروسِ کرونا مصونیت دارند؟
پروفسور کنجی شیبویا، مدیرِ بهداشت عمومی در کینگز کالج لندن، می‌گوید: «نمی‌دانم چنین ویروسی چطور فقط به آسیا محدود شده است.» شیبویا احتمالِ وجود تفاوت در ایمنیِ منطقه‌ای یا ژنتیکی به کووید را رد نمی‌کند، اما او مطمئن نیست که ایمنیِ ژنتیکی آن فاکتورِ ایکسی باشد که تفاوت در مرگ‌ومیر با توضیح دهد.
او فکر می‌کند کشور‌هایی که در مهار ویروس موفقیت‌آمیز عمل کرده‌اند، این کار را از طریقِ کاهشِ انتقالِ ویروس انجام داده‌اند. ژاپنی‌ها پوشیدنِ ماسک را بیش از ۱۰۰سال پیش و در زمانِ همه‌گیریِ آنفولانزا در سالِ ۱۹۱۹ شروع کردند و این سنت را کنار نگذاشتند. اگر در این کشور سرما بخورید، از شما انتظار می‌رود که ماسک بزنید تا دیگران را آلوده نکنید.
کیجی فوکودا، یک متخصص آنفولانزا و مدیرِ مدرسه بهداشتِ عمومی در دانشگاه هنگ‌کنگ می‌گوید: «فکر می‌کنم [ماسک]مانند یک مانعِ فیزیکی عمل می‌کند. اما همچنین به شکلِ ذهنی به افراد یادآوری می‌کند که مراقب باشند؛ اینکه همچنان باید مراقبِ آنچه در اطرافمان رخ می‌دهد، باشیم.»
سیستمِ ردیابیِ بیماران در ژاپن نیز به دهه ۱۹۵۰ باز می‌گردد که این کشور در حالِ مبارزه با همه‌گیریِ سل بود. دولت شبکه‌ای از مراکزی بهداشت عمومی را در سراسر ژاپن برپا کرد تا بتواند عفونت‌ها را ردیابی و به وزارتِ بهداشت گزارش کند.
اگر در ژاپن احتمالِ انتقالِ بیماری در جمعیت‌ها وجود داشته باشد، یک تیمِ مخصوص برای ردیابیِ عفونت به محل اعزام می‌شود و از طریقِ شناسایی ارتباطاتِ افراد و قرنطینه کردن به آن واکنش نشان می‌دهد.
استاد دانشگاه توکیو، تاتسوهیکو کوداما، که بروی چگونگیِ واکنشِ بیماران به ویروس مطالعه می‌کند، باور دارد که ژاپنی‌ها قبلاً کووید را گرفته‌اند. کووید-۱۹ نه، ولی چیزی شبیه آن را گرفته‌اند که باعث شده آن‌ها نسبت به کووید-۱۹ «مصونیتِ تاریخی» پیدا کنند.
او اینطور توضیح می‌دهد: «وقتی ویروسی وارد بدنِ انسان می‌شود، سیستمِ ایمنی شروع به تولید آنتی‌بادی‌ها می‌کند که به پاتوژن یا عاملِ بیماری‌زا حمله می‌کنند. دو نوع آنتی‌بادی وجود دارد - آی‌جی‌اِم و آی‌جی‌جی. چگونگیِ واکنشِ این آنتی‌بادی‌ها نشان می‌دهد که آیا فرد قبلاً در معرضِ یک ویروس یا چیزی شبیه آن بوده است، یا نه.
اگر آلودگیِ ویروسی جدید باشد، معمولاً آی‌جی‌اِم است که اول واکنش واکنش می‌دهد. بعد از آن آی‌جی‌جی واکنش نشان می‌دهد. اما بار دوم، لمفوسیت‌ها آن را در حافظه دارند، بنابراین فقط واکنشِ آی‌جی‌جی به سرعت افزایش پیدا می‌کند.»
برای بیمارانِ او چه اتفاقی افتاد؟
«وقتی به تست‌ها نگاه کردیم، شگفت‌زده شدیم، در تمامی بیماران آی‌جی‌جی به سرعت واکنش نشان داده بود و آی‌جی‌ام بعد از آن و بسیار ضعیف واکنش نشان داده بود. شبیه این بود که این افراد قبلاً در معرضِ ویروسِ مشابهی قرار گرفته باشند.»
او فکر می‌کنم امکان دارد که ویروسی شبیه سارس قبلا در منطقه در حالِ چرخش بوده و این دلیلِ پایین بودنِ مرگ‌ومیرِ ناشی از کووید-۱۹ نه‌تن‌ها در ژاپن بلکه در چین، کره جنوبی، تایوان، هنگ‌کنگ و جنوب‌شرق آسیاست.
این نظریه با تردید‌هایی مواجه است.
آیا ژاپنی‌ها نسبت به ویروسِ کرونا مصونیت دارند؟
پروفسور کنجی شیبویا، مدیرِ بهداشت عمومی در کینگز کالج لندن، می‌گوید: «نمی‌دانم چنین ویروسی چطور فقط به آسیا محدود شده است.» شیبویا احتمالِ وجود تفاوت در ایمنیِ منطقه‌ای یا ژنتیکی به کووید را رد نمی‌کند، اما او مطمئن نیست که ایمنیِ ژنتیکی آن فاکتورِ ایکسی باشد که تفاوت در مرگ‌ومیر با توضیح دهد.
او فکر می‌کند کشور‌هایی که در مهار ویروس موفقیت‌آمیز عمل کرده‌اند، این کار را از طریقِ کاهشِ انتقالِ ویروس انجام داده‌اند. ژاپنی‌ها پوشیدنِ ماسک را بیش از ۱۰۰سال پیش و در زمانِ همه‌گیریِ آنفولانزا در سالِ ۱۹۱۹ شروع کردند و این سنت را کنار نگذاشتند. اگر در این کشور سرما بخورید، از شما انتظار می‌رود که ماسک بزنید تا دیگران را آلوده نکنید.
کیجی فوکودا، یک متخصص آنفولانزا و مدیرِ مدرسه بهداشتِ عمومی در دانشگاه هنگ‌کنگ می‌گوید: «فکر می‌کنم [ماسک]مانند یک مانعِ فیزیکی عمل می‌کند. اما همچنین به شکلِ ذهنی به افراد یادآوری می‌کند که مراقب باشند؛ اینکه همچنان باید مراقبِ آنچه در اطرافمان رخ می‌دهد، باشیم.»
سیستمِ ردیابیِ بیماران در ژاپن نیز به دهه ۱۹۵۰ باز می‌گردد که این کشور در حالِ مبارزه با همه‌گیریِ سل بود. دولت شبکه‌ای از مراکزی بهداشت عمومی را در سراسر ژاپن برپا کرد تا بتواند عفونت‌ها را ردیابی و به وزارتِ بهداشت گزارش کند.
اگر در ژاپن احتمالِ انتقالِ بیماری در جمعیت‌ها وجود داشته باشد، یک تیمِ مخصوص برای ردیابیِ عفونت به محل اعزام می‌شود و از طریقِ شناسایی ارتباطاتِ افراد و قرنطینه کردن به آن واکنش نشان می‌دهد.
- ۱.۱k
- ۲۶ تیر ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط