نقدی بر نمایش «قصه‌ای در کار نیست»

قصه‌ای در کار نیست به کارگردانیِ مهدی حق‌شناس هنری بر صحنه است که تماشای آن بیش از هر خنده‌ای لذت بخش است. این هنر با تلفیقی از بازی‌های خوب، موسیقیِ اُرگانیک و نوستالژی‌سازیِ در لحظه می‌تواند مخاطب را در جمیعِ لحظات شگفت‌زده و دچارِ هذیان‌گویی‌های فلسفی کند. بزرگترین کُنشِ دراماتیک بر صحنه این فکت است که ما بازی‌های بی‌نقصی از بازیگران می‌بینیم، که البته کارگردانیِ فکر شده و هوشمندانه‌ای پُشتِ آن است و توانسته موسیقیِ زنده‌ی در صحنه را که مانند یک اجرای تک نفره‌ی پیانو عمل می‌کند، تبدیل به بک‌‌گراندِ قابلِ نادیده گرفته شدن برای درام کند. هنرمندانه‌ترینِ این بازی‌ها را آرزو حق‌شناس بر صحنه دارد. تسلطِ ستودنی بر دیالوگ، میمیکِ انتزاعی (حتی هنگامی که سینی‌ای از شمع‌ها در دست دارد) و ایجاد سمپاتی برای برداشتِ گام‌ بعدی در کاراکترسازی و پرستیژ گرفتن‌ها توانسته هنرِ هنرمندی را بر صحنه نمایش دهد که هیچ‌ قصه‌ای پُشتِ خود ندیده اما برای تک تک تماشاگران قصه‌ای عاشقانه و نوستالژیک می‌سازد. خُب بازیِ مهدی تقی‌پور، با وجود اینکه کار قبلی‌اش را (سندروم پای بی‌قرار، فاضلی) دوست نداشتم، نیازی به تعریف یا تکذیبِ من ندارد و اُمیدوارم بعدها ما به این بسنده نکنیم که صندلی خالی‌ای روی صحنه بگذاریم و در نبودش یادواره بگیریم و...
برای مطالعه‌ی متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/?p=24643
برای مشاهده‌ی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/eftww6m