مرگ عشق

مرگ عشق

آن مرگ عشق را که می گفتند باور کردم
حیف از آن شب ها که با یاد تو سر کردم

آن تمثال ها که با ارزش تر از جانم بود
از دل بیرون کشیدم همه را پرپر کردم

این چه باری   بود که با خود می کشیدم
آن ها راخواندید ببینید که مچاله تر کردم

دگر ننوانم  گویم روزگارم را برگرد  اما
حیف از آن چشم ها از برای تو تر کردم

دیگر  نخواهم  شنوم از تو صدایی نه پیامی
پا گذاشتم به روشنی ها تا از تو حذر کردم

دیگر گذشت آن ایام که برایت پر می گشودم
من بی  تو  روزگار  شادتری  را  سر  کردم

رشته ی دوستی ما گویی تاری بود از عنکبوت
آن رشته رشته نبود من آن را گسسته تر کردم

عشق من زحد بیرون بود و فریادها به آسمان
از این  فریادها  گوش   فلک را  من کر کردم

درونم همچون آتشفشان ز هجر تو می گداخت
چرا به خاطر تو دل و جانم را  پر شرر کردم

تو آسوده سرگرم کارخویش و فارغ از همه جا
من بودم فقط عمر  خود بخاطر تو بی ثمر کردم

در کشتی نوح بودم و نبود بیمم ز طوفان
من در این طوفان خود را شکسته تر کردم

تشته بودم، تشنه ی دیدار  و نشدم   سیراب
چه روزها دیدگانم را خسته و خسته تر کردم

نبود میسرم رسم به گرد پای تو ای دوست
چقدر دلم را هی من بی بال   و پر کردم

دریچه ی قلبم را گشودم که بنشینی تا ابد
رفتی طاقت نیاوردم یاد تو را هم بدر کردم

مکن عیبم ز هجرت زار زار  بنالم  دمادم
خسته هستم زبس سینه خود را سپر کردم

چنان آشفته بودم در تنهایی که نمی دانی
اشک هایی که می خشکید از گوشه بدر کردم

هر  چند  گذشت   آن ایام   سنگین  و  سخت
که می داند چه احوالی تا به اکنون به سر کردم

دیگر سراغی از من نگیر شد برای همه چیز دیر
من دل و جان و روانم را از این قصه خبر کردم

دیگر هیچ امید نماند و نه من خواهم که بماند
من همه امیدها و تو را نیز از سر بدر کردم

دیگر قصه های   من با غصه همراه نیست
من از دست تو رفتم تو را من تنها تر کردم

دیگر هیچ سخنی نماند خدا نگه دارت باد
بنگر که چه نغمه ها فقط برای تو بر کردم.


چون از سودای تو خالی گشت جام وجودم
عشق درونم را من آسمانی تر کردم