🌳 تـاثیر جـهانی شـدن بر انقلاب جهانی مهدوی _ بخش سوم

پیـدایش سـازمان های جـهانی

پیدایش «سازمان های جهانی»، یـکی از بارزترین جنبه های بعد سیاسی جهانی شدن است. سازمان هایی مانند سازمان ملل متحد، صندوق بین المللی پول و سازمان تـجارت جـهانی، از جمله مهم ترین سازمان های جهانی هستند. ایـن سـازمان ها بـه ایـن دلیـل جهانی و فراملی اند کـه نـه در یک دولت، بلکه در عرصه بین المللی اختیار فعالیت دارند (هیوود، ۱۳۹۲: ص۲۰۶). این سازمان ها یک شبکه تار عنکبوتی جهانی تـشکیل مـی دهند کـه از طریق آن، تعیین هدف و تصمیمات مربوط به نـحوۀ تـخصیص مـنابع جـریان مـی یابد (واتـرز، ۱۳۷۹: ص ۱۶۵).

تاثیر و تاثّر این سازمان ها و جهانی شدن، بسیار در هم تنیده است؛ به نحوی که این سازمان ها در جریان جهانی شدن نقش بسزایی دارند. به تعبیر جوزف استیگلیتز، کنترل جهانی شدن در دست سـه سازمان بین المللی است که اکثر برنامه ریزی ها برای جهانی شدن در دست این سه موسسه و نهادهای وابسته به آن ها می باشد. وی می گوید: سه مؤسسه بین المللی، کنترل جهانی شدن را در دست دارند. این سه سازمان، صندوق بـین المللی پول، بـانک جهانی و سازمان تجارت جهانی می باشند (استیگلیتز، ۱۳۸۸: ص۳۰).

با گذشت زمان زیادی از شکل گیری سازمان های جهانی، این سازمان ها هنوز نتوانسته اند مرهمی بر زخم های جامعه بشری بگذارند. به عنوان نمونه جوزف اسـتیگلیتز کـه مدتی رئیس اقتصاددانان بانک جهانی بوده است، در مورد صندوق بین المللی پول می گوید: پس از نیم قرن که از فعالیت های این سازمان می گذرد، به روشنی می توان دریـافت کـه صندوق بین المللی پول در رسیدن به اهـداف خـود شکست خورده و به اهداف بنیادین خود که همانا کمک به کشورهای در حال سقوط اقتصادی بوده؛ نرسیده است (همان: ص۳۵).

بنابر این، پیدایش سازمان های جهانی (که بـه واسـطه فرایند جهانی شدن حاصل شـده اند) گـویای این نکته است که اولا انسان امروزی از نظام مدیریتی حاکم بر دنیا قطع امید کرده است؛ چرا که: واقعیت این است که جهان تاکنون گونه های مختلفی از سیستم های مدیریت را تجربه کرده است که هیچ کدام نـتوانسته گـمشدۀ بشر، یعنی عدالت و سعادت را برای بشر به ارمغان آورد (پسندیده، ۱۳۸۱: ص۴۲). تأسیس سازمان ملل متحد، شورای امنیت، پلیس بین الملل، دادگاه جهانی لاهه، بانک جهانی و سایر سازمان های بین المللی؛ نمونه ای است از اقـداماتی که انسان ها در انـتظار اجرای بنیادی ترین خواست فطری خود، یعنی عدالت از سوی آن ها هستند (قنبری، ۱۳۸۵: ص۱۴۰ ).

ثانیا افکار عمومی مدیریت واحد جـهانی را می پسندد که تمامی مردم دنیا باید زیر سایۀ مدیریت سیاسی واحـدی بـه سـر ببرند: امروز کشورها پذیرفته اند که باید قدرتی جهانی وجود داشته باشد تا مرجع رسیدگی به داد مظلومان عالم بـه حـساب آید و ملت ها را بر گرد خویش آورد. تشکیل سازمان ملل و قطعنامه واحد... همه گواه بـر ایـن اسـت که جهان به سوی پذیرش حکومت جهانی به پیش می رود (صداقت، ۱۳۸۸: ص۳۳۳).

بنابراین، جهانی شدن بستری را فراهم کـرده که زمینه ها و شرایط برای خیزش عمومی در جهت شکل گیری حکومتی عدالت محور و اسـتقبال از آن، حاصل شود؛ چـرا کـه شکل گیری یک قیام عمومی به منظور تحقق حکومتی عدالت محور و واحد، اگر در گذشته دور از ذهن بود؛ امروزه به دلیل ناکارامدی سازمان های جهانی و احساس نیاز افکار عمومی به مدیریتی واحد و فراگیر، مـیّسر شده و این رویکرد منطقی، گمشدۀ انسان عصر حاضر می باشد.

بی تردید سازمان ها و نهادهای مطرح بین المللی که در تحقق جهانی شدن نقش اساسی دارند، با وجود فعالیت های مثبتی که در عرصه بین المللی انجام داده اند؛ نه تـنها نـتوانسته اند شعارها و وعده هایی را که به انسان های تشنه صلح و عدالت و امنیت داده اند، عملی سازند، بلکه روز به روز، با شعارهایشان زاویه می گیرند؛ اما:

گسترش سازمان های جهانی در چند دهه گذشته، ذهن انسان ها را از عرصه ملی و مـحلی بـه عرصه فراگیر جهانی سوق داده است (بهروزی لک، ۱۳۸۸: ص۱۶۸) و اولین فرصتی که جهانی شدن در اختیار ایدۀ مهدویت قرار داده، ایجاد آمادگی در جهانیان برای پذیرش حکومت واحد جهانی و عدالت محور است (عرفانی، ۱۳۸۶: ص۱۲۲ ).

به همین دلیل اسـت کـه مردم در عصر پیشا ظهور، چنان دچار اضطرار می شوند که برایشان هیچ غایبی محبوب تر از منجی واقعی وجود ندارد؛ «اِنّهُ لایخرُجُ حتّی لا یَکوُنُ غائبٌ أحبَّ اِلی الناسِ مِنهُ مِمّا یلقون مـِن الشـّر» (مـقدسی شافعی، ۱۴۲۸: ص۹۴) و هنگام شروع قیام، به خـوبی از آن اسـتقبال مـی شود.