بخونیم شاید یکم یچیزایی یادمون بیاد. ﭼﻤﺪﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺑ

بخونیم شاید یکم یچیزایی یادمون بیاد. ﭼﻤﺪﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ ﻫﻢ، ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﯾﮏ ﺳﺎﮎ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻮﭼﮏ، ﮐﻤﯽ ﻧﺎﻥ ﺭﻭﻏﻨﯽ، ﺁﺑﻨﺎﺕ ﻗﯿﭽﯽ ﻭ ﮐﺸﻤﺶ و ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺷﯿﺮﯾﻦ، ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺮﻭﻉ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﮔﻔﺖ : ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ، ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻧﻤﯿﺨﻮﺭﻡ ﯾﮏ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﻤﻮﻧﻢ، ﺩﻟﻢ ﻭﺍﺳﻪ ﻧﻮﻩ ﻫﺎﻡ ﺗﻨﮓ ﻣﯿﺸﻪ ! ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻦ، ﺩﯾﺮ ﻣﯿﺸﻪ ، ﭼﺎﺩﺭﺗﻮﻥ ﻫﻢ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺖ، ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ ﮔﻔﺖ : ﮐﯿﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ ؟ ﺍﻭﻧﺎ ﮐﻪ ﺍﺻﻼ ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ! ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ : ﺁﺧﻪ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﻣﺎﺩﺭﺟﻮﻥ، ﺁﺩﻡ ﺩﻕ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻫﺎ، ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﺻﻼ، ﺍﻭﻡ، ﺩﯾﮕﻪ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﻢ . ﺧﻮﺑﻪ ؟ ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻤﻮﻧﻢ ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﺁﺧﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻦ، ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﯼ ﺁﻟﺰﺍﯾﻤﺮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮔﻔﺖ : ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ، ﺍﯾﻦ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺶ ﺳﺨﺘﻪ ﺭﻭ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻮ ﭼﯽ ؟ ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﯼ ﺩﺧﺘﺮﮐﻢ؟ ! ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﯿﺪﻡ، ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﻤﻪ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺍﻡ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﻬﺮﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺜﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ . ﺍﻭﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻮﯾﺖ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﻭ ﻫﺴﺘﯽ ﺍﻡ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ، ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ . ﺯﻧﮓ ﺯﺩﻡ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ، ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﯾﻢ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﭼﺮﻭﮐﯿﺪﻩ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ، ﺳﺎﮐﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻧﺎﻥ ﺭﻭﻏﻨﯽ ﻭ ... ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﺑﻨﺎﺕ ﻗﯿﭽﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ : ﺑﺨﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ، ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﯼ ﻫﯽ ﺑﺴﺘﯽ ﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﯼ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﭼﺮﻭﮐﯿﺪﺷﻮ ﺑﻮﺳﯿﺪﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ ﺑﺒﺨﺶ، ﺣﻼﻟﻢ ﮐﻦ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻦ ﺍﺷﮑﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪ ﺭﻭ ﺳﺮﯼ ﺍﺵ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﭼﯽ ﺭﻭ ﺑﺒﺨﺸﻢ ﻣﺎﺩﺭ، ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺩ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯿﮑﻨﻢ ! ﮔﻔﺘﯽ ﭼﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ؟ ﺁﻝ ﭼﯽ ... ﻃﺎﻗﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻭ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯼ ﻧﺠﯿﺐ ﻭ ﻣﻮﯼ ﺳﭙﯿﺪﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﻟﺮﺯﺍﻧﺶ، ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﺷﺎﻧﻪ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﻣﯿﮕﻔﺖ : ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﯿﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﻟﺰﺍﯾﻤﺮ !! ﭘﺲ ﺧﻮﺑﻲ ﻫﺎﻱ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻜﻨﻴﻢ هرکی مامانشو دوست داره کپی کنه!!!!!!