ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺰﻥ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ،

ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺰﻥ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ،
ﺩﻝِ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ‌ﻱ ﺗﻨﻬﺎ، ﺩﻝ ﺗﻨﮓ!!
ﻣﻨﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺖ ﮔﺮﺍﻥ
ﻣَﺪَﺭﺍﻥ ﺟﺎﻣﻪ‌ﻱ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ، ﻣَﺪَﺭﺍﻥ!!
ﻣﻜﻦ ﺍﻱ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻐﺾ ﺩﺭﻧﮓ...
ﺩﻝِ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ‌ﻱ ﺗﻨﻬﺎ، ﺩﻝ ﺗﻨﮓ!
ﭘﻴﺶ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮕﺪﻻ‌ﻥ،
ﻗﺪﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺳﻨﮓ ﻳﻜﻲ‌ﺳﺖ
ﻗﻴﻞ ﻭ ﻗﺎﻝ ﺯﻏﻦ ﻭ ﺑﺎﻧﮓ ﺷﺒﺎﻫﻨﮓ ﻳﻜﻲ‌ﺳﺖ...
ﺩﻳﺪﻱ ﺁﻧﺮﺍ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻱ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎﺭﺗﺮﻳﻦ؛
ﺳﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻲ ﺍﺯ ﻋﺸﻘﺶ ﺳﺮﺷﺎﺭﺗﺮﻳﻦ...
ﺁﻧﻜﻪ ﻣﻲ‌ﮔﻔﺖ ﻣﻨﻢ ﺑﻬﺮ ﺗﻮ ﻏﻤﺨﻮﺍﺭﺗﺮﻳﻦ..
ﭼﻪ ﺩﻻ‌ﺯﺍﺭﺗﺮﻳﻦ ﺷﺪ
ﭼﻪ ﺩﻻ‌ﺯﺍﺭﺗﺮﻳﻦ...
ﻧﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻣﻜﻦ،
ﺁﺗﺸﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻳﺴﺘﻪ‌ﺍﻱ
ﺳﺮﺩ ﻣﻜﻦ
ﺑﺎ ﻏﻤﺶ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺥ‌ﺭﻭ ﺑﺎﺵ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯ ﺑﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ، ﺭﻧﮓ
ﺩﻝِ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ‌ﻱ ﺗﻨﻬﺎ، ﺩﻝ ﺗﻨﮓ!