حدیث سی و ششم

حدیث سی و ششم
ای فرزند آدم چه بسیار چراغی را که باد خاموش نمود ، و چه بسیار عبادت کننده ای را که عجب و خودبینی به تباهی کشاند و چه بسیار فقیری را که تنگدستی فاسد نمود ، و چه بسیار ثروتمندی را که ثروت به فساد (و طغیان) وا داشت ، و چه بسیار سالم و تندرستی را که سلامت آنها را فاسد (و غافل) نمود ، و چه بسیار دانشمندی که علم آنها را به تباهی مبتلا کرد.
ای فرزند آدم در زارعت و کارهای پرسود و نیاز و حاجتی که داری با من معامله کن (و مرا طرف معامله خود قرار بده) ، چرا که سود شما نزد من است که آنرا نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده و بر قلب هیچ کس خطور نکرده ، گنجهای من تمامی ندارد ، ملک و حکومت من کم نخواهد شد (و از دست قدرت من خارج نمی شود) ، و (تنها) من بخشنده ام!
ای فرزند آدم دین تو گوشت و خون تو است (باید با تمام وجود تو آمیخته باشد) پس اگر دین تو سالم بود و به صلاح رسید ، گوشت و خون تو نیز چنین باشد ، و اگر دین تو تباه شد گوشت و خون تو نیز تباه گردد.
همانند چراغ نباش که روشنی بخش مردم است ولی خویشتن را با آتش می سوزاند ، محبت دنیا را از دل خویش بیرون کن ، زیرا من هرگز محبت خود را با دوستی دنیا در یک دل جمع نمی کنم ، همانگونه که آب و آتش در یک ظرف جمع نمی شود. (در بدست آوردن) روزیها با نفس خویش مدارا کن (و حرص نزن) چون روزی قسمت شده و انسان حریص ، محروم است (بیش از آنچه مقدار اوست به او نمی رسد) و فرد بخیل مورد نکوهش است و نعمت دائمی نیست (ممکن است از تو گرفته شود) و مدت عمر هر کسی (نزد خداوند) معلوم است و بهترین حکمت (و علم و دانش) ترس از خداوند متعال است و بهترین بی نیازی قناعت کردن و بهترین زاد و توشه تقوا و پرهیزکاری است ، آنچه برای صلاح حال شما ضرر دارد دروغ است ، و سخن چینی عمل بدی است که شما را هلاک می کند ، و پروردگار تو نسبت به بندگان ستمکار نمی باشد (بلکه آنها با نافرمانی خویش به خود ستم می کنند).