بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ -آن که مالی جمع نمود و شمارش کرد.(سوره همزه آیه 2)
هر که طماعانه مالی جمع کند و آن را نجات بخش بپندارد، از درون گدایی حقیر است. فرقی نمی کند که چه دارد و چقدر جمع می کند. چنین کسی از درون گداست اگرچه بهترین لباسها را پوشیده باشد و داشته های بسیار جمع کرده باشد. او در حقارت فقر خویش سکنا گزیده است.
لذا حتی اگر تمام زمین و آسمان را هم داشته باشد باز گداست و از فقر می ترسد. اما گداها یک نمود ندارند. برخی گدای پول اند، برخی گدای مقام اند، برخی گدای قدرت اند، برخی گدای احترام اند، برخی با جمع کردن طاعات شان و شمارش آنها، گدای بهشت اند، اینان همیشه در حال جمع کردن و شمارش آن چیزی اند که جمع کرده اند. مجازات شان از طریق همین جمع کردن ها به سراغشان می آید. این یعنی؛ آنچه جمع کرده اند خود موجب عذاب شان می شود، نه اینکه عذاب از جای دیگری می آید.
وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ - و کسانی را که طلا و نقره می اندوزند و آن را در راه خدا هزینه نمی کنند، به عذاب دردناکی مژده ده.(سوره توبه بخشی از آیه 32)
ای دوست، تنها کسانی بی نیازند که غنای شان به برکت وجود مولای شان حق است. اینان نیازی به انباشتن و ذخیره سازی ندارند. زیرا جاری اند و اهل جاری کردن اند. از حق می گیرند و به خلقش می دهند. پس همیشه از غنای مولای شان پُر اند و هیچگاه بی چیز نمی شوند. جهان هستی با افتخار در خدمت ایشان است و هر چیزی به موقع برایشان فراهم است.