.

.
.
.
فکر کن باران شبی نم نم بیاید ، وای نه
یار موخرمایی ات از بم بیاید ، وای نه

بعد ِ عمری دست دور ِ گردنت جای ِ سلام
بوسه با هر "دوستت دارم" بیاید ، وای نه

تو بپرسی : عاشقم هستی چه اندازه ؟ و من
هرچه بشمارم ستاره کم بیاید ، وای نه

از قلم موی ِ اجاق و مینیاتورهای ِ دود
چایی ِ قوری ِ چینی دم بیاید ، وای نه

عطر ِ قلیان ِ دو سیبت رشک ِ حوای ِ بهشت
من کنارت ، غبطه بر آدم بیاید ، وای نه

در دهانش بسته باشد، پرده ها پوشیده چشم
پلکهای ِ پنجره برهم بیاید ، وای نه

چشم در چشمم بریزی تا شوم مست از شراب
درصد ِ گیرایی ات کم کم بیاید ، وای نه

من همان پروانه ی ِ بدپیله ی ِ آغوش ِ تو
نوبت ِ زندان ِ ابریشم بیاید، وای نه

کاشکی از خواب ِ شعرم برنخیزم تا ابد
طعم ِ لبهایت مگر دستم بیاید ، وای نه ..
.
.
.





شهراد میدری .