منظوم مِی‌ دمد از صبح و کُلَه بست آهن به سحاب

منظوم مِی‌ دمد از صبح و کُلَه بست آهن به سحاب
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
می‌چکد شهابِ ژاله بر رخِ لاله هنوز
المُدام المُدام واج گون یَحباب الشباب
می‌وزد از چمن..، صفای نسیمِ بهشتِ صبا!
هان پَ بنوشید دَم به دَم این مِیِ ناب
تخت ...زُمُّرُد زده است... گل به چمن
راحِ کُلونش..چون لعلِ آتشین... دریاب!
درِ میخانه ببستند..آی تارُخِ پیر هَن دگر..:اَلباب اَلباب دَقُّ الباب..

اِفتَتِحَ یا مُفَتِّحِ الاَبواب
لب و دَندانت را حقوق ز بَشَر،..پِلپِل نمک أست...
،هست.. بر جانُ و سینه‌هایِ کباب
این چنین موسِمی عجب باشد!
که ببندند میکده به شتاب
بر رخِ ساقیِ پری پیکر ما... همچون حافظ☆♡☆
بنوش تو از این سبو بادهٔ ناب