عصر عصر تنهایی ست

عصر عصر تنهایی ست
نگاه که کنی میبینی همه ترجیح میدهند صندلی جلوی تاکسی بنشینند. . .
همه تلاش میکنند آهنگهاشان را تنهایی گوش بدهند. . . هیچکس دوستی را برای همیشه اش نگاه نمیدارد،چون اینجور چیزها تاریخ مصرفشان گذشته. . .
وسیله های آشپزخانه ها نیازی به مادر ندارند و دوربینهای عکاسی نیازمند کسی نیست که بتواند بگوید:سه،دو،یک...

خودت نگاه کن میبینی،سلفی‌ها و مونوپادها چقدر خوب تنهایی را حفاظت میکنند تا مجبور نشوی از رهگذری در پارک خواهش کنی پرتره ی زیبایی از دوستیهای‌تان رسم کند و مجبور نشوی لبخندی از اجبار تحویلش بدهی...

چون نه دوستی هست نه رهگذری٬ همه ی رهگذرها درحال چک کردن پیام هستند. . .
هرکدام از سرنشینان تاکسی آهنگی را به تنهایی گوش میدهند. . .
اگر خدایی ناکرده روزی از اجبار سوالی از کسی پرسیدی حتما بابت خدشه دار شدن حریم وسیع تنهایی‌اش مفصل عذر بخواه. . .

یادت باشد که آن چند نفری را که هنوز دوروبرت هستند نپرانی. . .

می خوآهی بـــــــروی؟
بـَهآنه می خــــــواهی؟
بگذار مـَن بهانه رآ دستت بدهم
برو و هر کس پرسید چــــــــــــرآ
بگو : لجــــــوج بود , همیشـــــه سـَرسختآنه عآشــــــقم بود
بگو : فـَریآد می کرد , همه جآ فریـاد می کرد که مرآ می خوآهد...