ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺻﺮﻑ ﻛﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻡ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺻﺮﻑ ﻛﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻡ ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ ، ﺭﻓﺘﻲ ، ﺭﻓﺖ . . . ﻭ ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺳﺮﺳﺨﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻛﺮﺩ ﺳﺮﺩﯼ ِ ﺍﺣﺴﺎﺳﺶ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ ﺭﻭ ﻛﺮﺩ ﺁﺭﻱ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺷﺎﺩﻱ ﺍﻡ ﻏﺎﺭﺕ ﺷﺪ ﻣﻦ ﺷﻜﺴﺘﻢ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﻏﺮﺑﺖ ﺷﺪ ﻣﻦ ﺩﭼﺎﺭﺵ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻐﺾ ﻳﻚ ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺳﺒﺰﺵ ﺭﻭﻱ ﻗﻠﺒﻢ ﺣﻚ ﺷﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻜﻮﻩ ﺷﺐ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪ ﻭ ﺣﻀﻮﺭﺵ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﺗﺮ ﺷﺪ ﺍﺷﻚ ﻣﻦ ﺟﺎﺭﻱ ﺷﺪ ﺻﺮﻑ ِ ﻓﻌﻞ ِ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻴﻦ ﻏﻢ ﻫﺎ ﮔﻢ ﺷﺪ ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺁﺭﺍﻡ ﺭﻭﻱ ﺩﻓﺘﺮﻡ ﻧﻮﺷﺖ: ﺗﻠﺦ ﺗﺮﻳﻦ ﻓﻌﻞ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺭﻓﺘﻦ
- ۱.۹k
- ۲۴ دی ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط