باز هم یه شعر زیبا البته برای روز مبادا!!! و با امید به ا

باز هم یه شعر زیبا البته برای روز مبادا!!! و با امید به اینکه هیچکس زهر فراق را نچشد!

شب ﻓﺮﺍﻕ
ﺷﺐ ﻓﺮﺍﻕ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﭼﻨﺪﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﺩﺭﺑﻨﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺩﻝ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﮔﯿﺮﻡ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﺮﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪﺳﺖ؟
ﭘﯿﺎﻡ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﯾﺎﺭ ﻣﻬﺮﮔﺴﻞ
ﮐﻪ ﺑﺮﺷﮑﺴﺘﯽ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﯿﻮﻧﺪﺳﺖ!
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﻋﺰﺕ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﭘﺎﯼ ﺗﻮ ﻭﺍﻥ ﻫﻢ ﻋﻈﯿﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﭘﯿﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﻝ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﺍﺭﺕ ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪﺳﺖ!
ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﻮﯾﺖ ﺑﺴﺎﻁ ﭼﻬﺮﻩ ﻣﺎﺳﺖ
ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﮎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾﺖ ﺍﻓﮑﻨﺪﻩﺳﺖ
ﺧﯿﺎﻝ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ ﺑﯿﺦ ﺍﻣﯿﺪ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪﺳﺖ
ﺑﻼﯼ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﻨﯿﺎﺩ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﮐﻨﺪﺳﺖ
ﻋﺠﺐ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻭ ﮔﺮ ﻗﯿﺎﺱ ﮐﻨﯽ
ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﻫﺮ ﺧﻢ ﻣﻮﯾﺖ ﺩﻟﯽ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻨﻤﺎﯾﯽ
ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﺍﻫﻨﺖ ﮔﻞ ﺁﮐﻨﺪﺳﺖ!
ﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺩﺍ
ﭼﻪ ﺩﺳﺖﻫﺎ ﮐﻪ ﺯ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺳﺖ
ﻓﺮﺍﻕ ﯾﺎﺭ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﮐﺎﻩ ﺑﺮﮔﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﯿﺎ ﻭ ﺑﺮ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﯿﻦ ﮐﻪ ﮐﻮﻩ ﺍﻟﻮﻧﺪﺳﺖ
ﺯ ﺿﻌﻒ ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻫﻢ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺗﺮﺳﻢ ﺧﻠﻖ
ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻌﺪﯼ ﺯ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﺮﺳﻨﺪﺳﺖ