ﻫﻤﻪ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ

ﻫﻤﻪ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ
ﻟﯿﮏ ﺳﺨﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻫﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺮ ﻣﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﯽ ﭼﮑﺪ ﺑﺮ ﻓﺮﺵ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺻﺪﺍﯼ ﭼﮏ ﭼﮏ ﻏﻢ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺗﻢ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﺠﺎﯼ ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ
ﺻﺪﺍﯼ ﻣﻤﺘﺪﺵ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺭﻧﺞ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﻬﺎﺳﺖ
ﮐﺠﺎﯼ ﺭﻧﺞ ﻣﺎ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺠﺎﯼ ﺍﺷﮏ ﯾﮏ ﺑﺎﺑﺎ
ﮐﻪ ﺷﻤﻌﯽ ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭ ﺁﻫﻦ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﭼﮑﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﯼ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺵ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﺑﺎﺭﯾﺪﻩ
ﮐﺠﺎﯾﺶ ﺑﻮﯼ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﯾﺎﺩ ﺁﺭﻡ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﺩﺭ ﭘﯽ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﭘﯽ ﺷﻮﺭ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻟﯿﮏ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﯾﺎﺩ ﺁﺭﻡ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﺮﺩ
ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﮔﻞ ﻫﺎﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﺠﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ
ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮐﻮﺩﮎ ﻣﻦ
ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﺩﺍ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﺯﯾﺒﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﻻ
ﻭ ﺁﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻓﻘﻂ ﺟﺎﺭﯾﺴﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻏﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺏ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﮐﺎﯾﻦ ﺯﻣﯿﻦ ﻋﺪﻝ ﮐﻤﯽ ﺩﺍﺭﺩ