تا شدم صيد تو آسوده ز هر صيادم

تا شدم صيد تو آسوده ز هر صيادم
واي بر من گر ازين قيد کني آزادم

نازها کردي و از عجز کشيدم نازت
عجزها کردم و از عجب ندادي دادم

چون مرا مي‌کشي از کشتنم انکار مکن
که من از بهر همين کار ز مادر زادم

تو قوي پنجه شکارافکن و من صيد ضعيف
ترسم از ضعف به گوشت نرسد فريادم

آب چشمم مگر از خاک درت چاره شود
ورنه اين سيل پياپي بکند بنيادم

گاهي از جلوه ی ليلي‌روشي مجنونم
گاهي از خنده ی شيرين منشي فرهادم

جاودان نيست فروغي غم و شادي جهان
شکر زان گويم اگر شاد و گر ناشادم ..