تاریخچه چهارشنبه سوری در شاهنامه

تاریخچه چهارشنبه سوری در شاهنامه
سور به معنی جشن و مهمانی می باشد
براساس سروده های حکیم فرزانه فردوسی ،
سیاوش فرزند کاووس شاه در هفت سالگی مادر را از دست می دهد .
کیکاووس زنی دیگر که جوان و بسیار زیبا روی بوده برمی گزیند . سودابه عاشق سیاوش می شود و نیرنگها میکند .
کاووس شاه بر هر دو بدگمان می گردد . برای بی گناهی آنها عبور از آتش را چاره کار می داند . سودابه با نیرنگ از این کار سر باز میزند و سیاوش به پدر می گوید که پاک دامن است و از راهرو آتش عبور خواهد کرد و اگر گنه کار باشد خواهد سوخت .
کوهی از آتش در بیرون شهر برمی فروزند و مردمان نگران و گریان نظاره میکنند .
سیاوش به تندرستی و چاپکی و چالاکی به همراه اسب سیاهش از آتش عبور کرده و تندرست بیرون می آید .
عبور از آتش سیاوش در بهرام شید (سه شنبه) آخر سال روی داده بود.
کاووس کی شادمان بفرمود ، از چهارشنبه تا ناهید شید (آدینه) در سراسر ایران زمین سه روز و سه شب جشن ، شادمانی و سورچرانی برگزار شود .
از آن پس به یاد عبور سرفرازانه سیاوش از آتش و پاکی او ، همواره ایرانیان واپسین شبانه بهرام شید (سه شنبه شب)را با پریدن از روی آتش جشن میگیرند