به این ترتیب و با توجه به نبود نام دیرین برای این اثر، نگ

به این ترتیب و با توجه به نبود نام دیرین برای این اثر، نگارنده نام «کن‌چرمی» را که نام رود و روستای مجاور آن است را پیشنهاد می‌کند و بطور موقت بکار می‌بندد. هر چند که گمان می‌دهد ای بسا همین نام در اصل متعلق به این کتیبه بوده باشد؛ چرا که نام‌هایی با پیشوند‌ یا پسوند «کَـن» (کندن/ کنده) و «چَـرمی» (چَـرما/ چَـرم = پوست/ پوست‌نوشته) در بسیاری از نامجاها و کتیبه‌های ایرانی بکار رفته است. (استاد میرعابدین کابلی و آقای آرش امجدی در گفتگویی با نگارنده یادآوری کردند که واژه «کَن» و «کِینی» به ترتیب در گویش‌ها و زبان‌های لری و کردی به معنای چشمه و «چرمی» به معنای سفید است).

اما از سوی دیگر، خط بکار رفته در این سنگ‌نبشته نیز هنوز نامی فراگیر ندارد. والتر هینتس Walther Hinz  کاشف رمز این خط در کتاب Altiranische Funde und Forschungen  از اصطلاح strichschrift  برای نامیدن این سبک نویسش بهره برده و دکتر پرویز رجبی معادل «مخطط» را در ترجمه فارسی آن (یافته‌های تازه از ایران باستان، 1385) بکار گرفته است. من با توجه به ظاهر این خط که شبیه شکل‌های هندسی است، عبارت «خط هندسی» را پیشنهاد کرده‌ام که آقای دکتر رجبی در گفتگویی با این نگارنده آنرا پذیرفته است.



توضیح عکس:کتیبه‌ای به خط هندسی عیلامی از زمان کوتیک اینشوشینک، موزه لوور، عکس از کتاب یافته‌های تازه از ایران باستان، ص 47