سال‌هائ کودکی‌ام فهمیدم گذرروز، زیستن را معنا نمی‌کند‌، ب

سال‌هائ کودکی‌ام فهمیدم گذرروز، زیستن را معنا نمی‌کند‌، بلکه تنها یاد‌بودیئ قادر به معنا‌سازیست …
زین‌سان، شبی ڪنار ایوان خانه‌ی پدربزرگ‌ام ایستاده بودم
دانشیے برمن آمد، که چهٔ‌زیباست در آستانهء این همه جلال‌تاریکی و سڪوت‌، نوری ظریف از عابری می‌تأبد،
زین پس آوازه‌ای رئوف، از خانه‌ی خاک نهفته‌‌ مردپیری آمد‌
نظرم را جلب کرد و به پئ خانه‌اش رفتم…
درکنار پیرمرد می‌نشینم و به زمزمه‌هائ شکننده‌‌اش گوش می‌دهم،
گویا از ژرف‌دریایی سخن می‌گفت که سال‌های جوانی‌‌اش در اعماق وی غرق‌شده بود، گفت: « نوشخندش ختم دیباچهٔ‌ام نباشد، باشد که بدو شد جوانه‌ی مهرش در دل من.. »
هان مالک زیبا‌، دل‌گشاده‌ام به تو، محبوبم )
کاش باز آید روزگارئ که دگربار چشمانت را دیدارکنم، غرفه در جنون‌ژرف‌ دریایی شوم