به نامِ ایران، به نامِ خاکِ زرین

به نامِ ایران، به نامِ خاکِ زرین
به نامِ تاریخِ پرشکوهِ دیرین

به نامِ آن شاهِ تاج‌دارِ ایران
که نامش آمیخت با شکوهِ شیران

محمدرضا، ای شهِ بلندآواز
که نامِ تو مانده در دفترِ اعجاز

ز تختِ شاهی، ز تاجِ زرنگارت
سخن بگوید هنوز روزگارت

تو وارثِ تختِ کیان و فرّ جمشید
که نامِ ایران ز نامِ تو درخشید

به خاکِ ایران، به دشت و کوه و دریا
بمانَد از ما، نوایِ عشقِ فردا

نه تاج ماند و نه تختِ شاهی به جاوید
ولی ز تاریخ، نام‌ها نگردد ناپدید

اگرچه دوران، هزار چهره دارد
تاریخ، نامِ بزرگان به یاد سپارد

ای شاهِ ایران، در این سرایِ گذران
تو نیز بخشی ز قصه‌های این جهان

بمانَد ایران، سرافراز و آزاد
که عشقِ میهن، نگیرد از دل‌ها به باد

نه نامِ شاه است پایانِ داستان
که ایران بمانَد، ورایِ هر زمان

به نامِ ایران، به یادِ روزگاران
که زنده باد این سرزمینِ سرافرازان