ماه آرام و آگاه بر شانههای شب مینشیند

ماه، آرام و آگاه، بر شانه‌های شب می‌نشیند؛
رمضان می‌آید، نه چون تقویمی در گذر،
بلکه چونان میهمانی قدسی در جان انسان.

این ماه، ماهِ نزول کلام است؛
ماهى که آسمان، زبان می‌گشاید
و زمین، گوش می‌شود.
قرآن در این شب‌ها نازل نشد تا تنها خوانده شود،
آمد تا دل‌ها را بیدار کند،
تا انسان، دوباره انسان شود.

روزه، صرفِ گرسنگی نیست؛
هنرِ خالی‌کردن دل از غیر خداست.

هنرِ سبک‌شدن از بار عادت‌ها،
و رهاشدن از بند خواسته‌های کوچک.

آن‌که می‌تواند روزه بگیرد و نمی‌گیرد،
دری را می‌بندد؛
دری به سوی فهمی که بعدها
شاید حسرتش را بخورد
بی‌آنکه بداند چه از کف داده است.

بعضی خسارت‌ها، بی‌صدا رخ می‌دهند؛
نه در حساب می‌آیند،
نه در ظاهر دیده می‌شوند.

خسارتِ محروم‌ماندن از لحظه‌ای
که خدا نزدیک‌تر از همیشه بود
و دل، غافل ماند.

و حقیقت این است:
کسی که هنرِ دوستی با خدا را نیاموزد،
هنرِ زیستن را هم نخواهد آموخت.

زندگیِ خوب، اتفاق نیست؛
ثمره‌ی نسبتی است که انسان
با آسمان خود برقرار می‌کند.

رمضان، کلاسِ این نسبت است؛
و قرآن، کتابِ این دوستی.
خوشا آنان که این ماه
نه فقط روزه‌ی تن،
که روزه‌ی دل و جان می‌گیرند
و از این ضیافت،
دست خالی بازنمی‌گردند.

خدایا ما را از بیچارگانی قرار نده که بر سر سفره رحمت تو در این ماه بزرگ جایی ندارند.

آمین🤲
#ماه_رمضان #مبارک 🌙