«وَیَخْشَوْنَهُ وَلا یَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ»نت

«وَیَخْشَوْنَهُ وَلا یَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ»نترسید، از هیچ‌چیز نترسید، از سختی‌های راه نهراسید. نه اینکه بگویید سختی نیست؛ چرا، سختی هست؛ اما از این سختی نترسید. به استقبال کارهای دشوار و سخت بروید. کارهای نشدنی را انجام بدهید. بروید سراغ کارهای نشدنی، تا بشود.
تصمیم بگیرید بر برداشتن کارهای سنگین، تا بردارید. «وَلا یَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ». خب، زحمت‌هایش چه؟ رنج‌هایش چه؟ محرومیت‌هایش چه؟ جوابش این است که: «وَکَفَىٰ بِاللَّهِ حَسِیباً» خدا را فراموش نکن، خدا حسابت را دارد. در میزان الهی، رنج تو، محرومیت تو، کفّ نفس تو، حرصی که خوردی، زحمتی که کشیدی، کاری که کردی، خون دلی که خوردی، دندانی که روی جگر گذاشتی، اینها هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود؛ «وَکَفَىٰ بِاللَّهِ حَسِیباً». آری، این همان مکتبی است که از ناممکن‌ها، ممکن ساخت؛ از دل سختی‌ها، امید آفرید و به یک نسل آموخت که برای فتح قله‌ها باید اول باور کرد که می‌توان. سیدعلی خامنه‌ای؛ مردی که امید را به یک نسل آموخت. #خدا #ترس #امید #رهبری