نقد فیلم آپاراتچی

آپاراتچی به کارگردانیِ قربانعلی طاهرفر فیلمِ نوستالژی‌هایی از سینما است که خُرده‌های یک پیرنگِ کمدی – کلاسیک را قصّه کرده. فیلمِ طاهرفر شعار نمی‌دهد بلکه شعارهایی که از سینما در یادِ مخاطب مانده، داستان ساخته. این شکلِ داستان‌سازی را دوست ندارم چرا که بنظرم ژانرْ به عنوان یک خطّّ فرضی و نه الگوریتمی برای فُرم، از یک مِتُدِ خاص بهره نمی‌گیرد و هر لحظه امکانِ انفعالِ آن وجود دارد. شخصیتی که سواد ندارد و فیلم‌نامه‌هایش را دوستش برایش می‌نویسد و در گفت‌وگوهای قبل از ازدواج هم به این نکته اشاره می‌کند که من اول سینما برایم اهمیت دارد بعد دیگر فکت‌ها، ناخواسته نیازِ به شناخت و درکِ بیشتر را در بیننده افزایش می‌دهد. این نیاز در همان سکانس‌های ابتدایی و قبل از پرده‌ی اوّلِ فیلم‌نامه مرتفع می‌شود. شخصیت را با گمانی گرفته‌اند بعد پرونده‌اش زیر دستِ قاضیِ نامداری می‌رود و... سینما محتاجِ تشخصِ ژانری جهتِ بهره بُردن از فُرمْ در داستان است. ما خُرده‌هایی از یک پیرنگ، نه خُرده‌پیرنگ، از نوستالژی‌های سینما و خاطراتی که احتمالاً غیرارادی از سوی مولف بوده‌اند، می‌بینیم و بعد هم نامِ کمدی بر آن می‌نهیم. فیلمِ نوستالژی‌بازی که حتّی ریتمِ موسیقی‌اش هم بیننده‌ی فیلم‌بین را به یادِ «سینما پارادیزو» تورناتوره، می‌اندازد، یک سینمای کمدی نیست و...
برای مطالعه‌ی متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/mag/?p=25618
برای مشاهده‎ی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/ydmk7j3