عاشقانه های شبنم

سکوت همیشه نشونه‌ی رضایت نیست،
گاهی یعنی از توضیح دادن به آدمایی
که نمی‌خوان درکت کنن، خسته‌ای...
من خیلی وقته از درون تکه‌تکه‌ام...
بارها شکستم اما دم نزدم،
از زندگی کردن با درد و سکوت خسته‌ام...
میدونی رفیق،
از یه جایی به بعد دوست داشتن آدما
دیگه معنی خاصی نداره،
وقتی از دوست و دشمن زخم خوردی...
دلتنگ روزایی‌ام که ذوق داشتم،
از ته دل می‌خندیدم و زندگی سخت نبود...
به آدمای غمگین می‌گفتم:
تحمل کن، اینم تموم میشه...
اما آدم هر روز خسته‌تر میشه
وقتی دیگه ذوق هیچ کاری رو نداره...
از نامردی و دروغ آدم‌ها خسته‌ام،
گاهی دلم می‌خواد از همه دور بشم
و با خاطره‌ها و حرمت‌های باقی‌مونده زندگی کنم...
خدایا، دلتنگ کودکی‌ام،
دلتنگ خنده‌های واقعی،
دلتنگ خودم...
همون آدمی که یه روزی
هنوز از زندگی خسته نشده بود...