آی آدمای زندگی من...

آی آدمای زندگی من...
کاش می‌فهمیدین پشت این سکوت و بی‌تفاوتی، چه دنیایی از حرف‌های نگفته پنهان شده. من نه آدم بی‌احساسی بودم، نه از اول سرد و دور؛ این رفتار آدما بود که کم‌کم یادم داد کمتر حرف بزنم، کمتر اعتماد کنم و بیشتر مراقب دلم باشم.

من از هیچ‌کس انتظار معجزه نداشتم، فقط دلم می‌خواست همون‌قدر که ادعای بودن دارین، وقت سختی هم کنارم باشین. خسته شدم از آدمایی که فقط وقتی همه‌چیز خوبه حضور دارن و وقتی دلت گرفته، انگار اصلاً وجود نداری.

آی آدمای زندگی من...
من هنوز همون آدمم، فقط دیگه مثل گذشته برای موندن هیچ‌کس، خودمو فراموش نمی‌کنم. هرکسی به اندازه معرفتش توی زندگی من جا داره، نه به اندازه ادعاهاش.