مادرم!

مادرم!
قلبم قلم میشود و اشک‌هایم جوهر،
برای از تو نوشتن
تو که میگویم همان مخاطب دوم
شخص مفرد نیست، نه؛
تو که میگویم، تمام دنیای من است
تو تنها یک نفر نیستی
تو دنیایی بی انتها از عشقی؛
لبریز از مهربانی...
مالامال از صداقت و راستی
دستانت پر از آرزوهایی که هر روز
نثارم میکنی و زیر پاهایت پر از آرزو