مادرم ....

مادرم ....
قلمم مملو از تنهاییست
قاصر از ثبت زمان .
رد جامانده ، ز تورا
نتواند که به کاغذ آرد.
مادرم بی تو ،
همه جا تنهاییست؛
من در این شهر غریب
شهر پر از خدعه و نیرنگ و جفا
همه محتاج دعایت هستم
مادرم ، غربت من
مملو از اشک شده است .
مملو از بغض گلوگیر غریبی شده است
نفسم می گیرد
ریه هایم ،هوای پاک تو را می خواهند .
کاش می بودی .....
تا با بوسه بر دستان چروکیده و لرزانت
در وجودم زندگی جان می یافت
مادرم ، جانم به فدای دستانت که به زحمت
شیره زندگانی را به کامت میریختند و ،
من از دیدن آن
آرزو می کردم ، کاش می مردم ؛
مادرم
آرزوی, دلتنگیهایت را دارم
که همیشه پشت پنجره ی رو به حیاط
آنها را با گنجشکانی که
به هوای, برچیدن خورده نانهایت ، لب حوض می نشستند ،تقسیم می کردی
به امید آمدن, یکی از ما .
مادرم ، ببخش مرا
که همیشه دیر آمدم و زود رفتم
اما، به همین آمدنهای گهگاهم دلخوش بودی .
مادرم ، غصه دارد دل من
غصه ی دردهایت
غصه ی ، بغض فروخورده دلتنگیهایت
غصه ی, ، بی کسی ات با وجود این همه کس
غصه ی, ، غربت, غم زده ات
مادرم ، درد دل بسیار است و قلم قاصر
مادرم دلتنگم .... ، درد دارم اما ، بعد, تو مرحمی نیست که نیست .....
#دلتنگی----💕-----_____💔_____--------❤-----