گاهی زندگی مثل روزی بارانی می‌ماند که هیچ چیز جز سرپناه م

گاهی زندگی مثل روزی بارانی می‌ماند که هیچ چیز جز سرپناه م

گاهی زندگی مثل روزی بارانی می‌ماند که هیچ چیز جز سرپناه موقت آرامت نمی‌کند.
اشک‌ها فریادهایی هستند که هیچ واژه‌ای توان بیانشان را ندارد، و قلب در سکوت خود با طوفان‌ها دست و پنجه نرم می‌کند.
اما گاهی یک لحظه، یک لمس یا یک حضور آرام، بدون نیاز به هیچ کلمه‌ای، می‌تواند همان جرقه‌ی امید باشد که تاریکی را روشن می‌کند.
در این لحظه‌هاست که می‌فهمیم آرامش واقعی، نه در دنیا، نه در حرف‌ها، بلکه در حس امنیتیست که به روح داده می‌شود؛ حسِ پذیرفته شدن، حسِ دیده شدن، و حسِ بی‌قید و شرط بودن...
حتی وقتی همه چیز فرو می‌ریزد، باز هم می‌توان نفس کشید و دوباره زنده شد.

---- مجله احساسات شگفت انگیز ----

#احساسات #آغوش #آدم_امن #عشق #علاقه #ابراز_احساسات #ابراز_علاقه #عاشقانه #همدم
دیدگاه ها (۲)

دلبستگیِ امن، فقط یک مفهوم روانشناسی نیست؛احساسیست که بدن آن...

آدم‌ ها همیشه با کلمات درمان نمیشوند...گاهی یک آغوش میتواند ...

«امن بودن»یک پله و بلکه چند پله بالاتر از دوست داشتن، بیشتر ...

گاهی فکر می‌کنیم دلمون رابطه‌ی ج..نسی می‌خواد،اما واقعیت این...

زیر باران، زن فرو می‌ریزد‌‌.‌.‌. نه فقط از خیس شدن، بلکه از ...

در هیاهوی بی‌پایان روزگار، آنجا که هر سو دغدغه‌ها و اضطراب‌ه...

در هشتاد سالگی، گابریل گارسیا مارکز(نویسنده، روزنامه‌ نگار و...

پروانه جان

گاهی عشق در کلمات اتفاق نمی‌افتد؛در لمس آرامی شکل می‌گیرد که...

گاهی زندگی مثل روزی بارانی می‌ماند که هیچ چیز جز سرپناه موقت...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط