۰

۰
این روزها بیشتر از هر چیز،
به تمرینِ «ماندن» نیاز دارم...

ماندن درخوردن یک فنجان چای،
در یک گفت‌وگوی ساده، در یک آهنگ،
در لحظه‌ای که هیچ اتفاق مهمی در آن نمی‌افتد.
چون انگار چیزی درون ما مدام عجله دارد.
نه برای رسیدن به جایی؛ برای رد شدن از
اینجا، غذا را می‌خوریم که تمام شود، فیلم
را میبینیم که تمام شودکار را انجام میدهیم
که تمام شود.حتی گاهی با آدمی که
دوستش داریم حرف می‌زنیم و بخشی از
ذهنمان، هم‌زمان، مشغول فکر کردن به
«بعد» است.
انگار لحظه‌ها دیگر جایی برای ماندن
نیستند؛ فقط ایستگاه‌هایی هستند که
باید از آن‌ها عبور کرد. چون اگر بمانی،
باید احساس کنی،اگر احساس کنی،
باید با ترس‌هایت روبه‌رو شوی، و وقتی
نمی‌دانی فردا چه شکلی است، شاید
ساده‌تر باشد که همیشه کمی جلوتر از
خودت زندگی کنی...
بروی.انجام بدهی. تمام کنی و قبل از اینکه
چیزی فرصت کند در تو بنشیند، سراغ چیز
بعدی بروی.
شاید برای همین است که بعضی روزها،
حتی چیزهای دوست‌داشتنی هم دیگر مزه‌ی
سابق را ندارند.
نه اینکه زندگی خالی از لذت شده باشد؛
شاید ما آن‌قدر در حال آماده شدن برای
«بعدی» بوده‌ایم که فرصت نکرده‌ایم واقعاً
در «همین» حاضر باشیم و مگر می‌شود،
همیشه در انتظار اتفاق بعدی بود و هم‌زمان
زندگی کرد...
شاید در روزهایی که جهان بیرون هنوز
بی‌ثبات و پیش‌بینی‌ناپذیر است، قرار
نیست از خودمان انتظار آرامش داشته
باشیم. شاید فقط لازم است گاهی، برای
چند دقیقه، سرعتِ خودمان را کم کنیم.
نه برای فراموش کردنِ واقعیت، نه برای
وانمود کردن به اینکه همه‌چیز خوب است،
فقط برای اینکه تمام زندگی‌مان تبدیل به
«بعدش چه می‌شود؟» نشود...

برای اینکه چیزی از زندگی،
همین حالا، در ما اتفاق بیفتد.

#عاطفه_صادقی

#عاشقانه #خاص #دلتنگی #ستایش_قلب_سربی #لایک_فالو_کامنت_یادتون_نره #لایک_بازنشر_یادت_نره #تنهایی