بسیاری گمان می‌کنند دروغگو بر قربانی خود چیره می‌شود، اما

بسیاری گمان می‌کنند دروغگو بر قربانی خود چیره می‌شود، اما حقیقت اینگونه نیست. دروغ در وهلهٔ اول یک خودویرانگریست: کسی که به دیگران دروغ می‌گوید، واقعیت خود را به آن‌ها تسلیم کرده و آنان را ارباب خویش می‌سازد. از آن پس، او خود را محکوم به جعل مداوم بخشی از واقعیت می‌کند تا تصویری دروغین از خود به نمایش بگذارد. انسانی که به دنیا دروغ می گوید، از آن پس بردۀ جهان است. هیچ دروغ سفیدی وجود ندارد، همه‌ی دروغها، تخریبی سیاه هستند و دروغ سفید (دروغی که ظاهرا ضرری برای دیگران ندارد) سیاه ترین نوع آن است.

این فاجعه از درونِ خودِ فرد آغاز می‌شود. خیال‌پرداز به خودش دروغ می‌گوید و دروغگو به دیگران. اما مهم‌تر از همه، این است که به خود دروغ نگوییم. چون کسی که به خود دروغ بگوید و به دروغش گوش دهد، به جایی می‌رسد که دیگر نمی‌تواند حقیقت را در درون یا بیرون خود تشخیص دهد. چنین کسی توانایی احترام به خود و دیگران را از دست می‌دهد، و بدون احترام، عشق ورزیدن برایش ناممکن می‌شود.

آخر آنکه راستگویی ساده‌ترین مسیر است. اگر همیشه راست بگویید، نیازی نیست چیزی را به خاطر بسپارید. چرا که دروغ زنجیری است که ذهن را اسیر نگه می‌دارد و حقیقت، آزادیِ راستین است.



*هر جمله ازین متن، بخشی از سخنان (این رند) و (فردریک نیچه) و (فئودور داستایوفسکی) و (مارک تواین) هست