از یک جایی به بعد

از یک جایی به بعد
یاد می گیری که دیگر خودت را
درگیرِ "دوستت دارم" های
بی سر و ته هیچ آدمی نکنی...

"دوستت دارم" هایی که مثل
تکیه کلام، دائما وردِ زبان اند
و مخاطب هایش هر روز عوض میشوند...

بالاخره به خودت می آیی
و میفهمی میتوانی با هر کسی
خوشبخت بشوی
به جز همین آدمی که یک روز
فکر میکردی بودنش کنارِ تو
خوشبختیِ محض است...!