یه وقتایی دلتنگی میاد سراغ آدم ، بی‌هشدار ، بی‌هیچ دلیل ،

یه وقتایی دلتنگی میاد سراغ آدم ، بی‌هشدار ، بی‌هیچ دلیل ، فقط یه جوری ته دلت میلرزه، یه بغض میشینه زیر گلوت و نمی‌دونی باهاش چیکار کنی ، نه می‌تونی بگی ، نه می‌تونی نگهش داری ، انگار یه صدایی از درونت مدام تکرار میکنه کاش بود ،‌ دلت میره دنبال خاطرات ، دنبال حرف‌هایی که نیمه‌کاره موندن ، لبخندایی که دیگه تکرار نمیشن ، می‌فهمی دلتنگی یعنی نبودن یه نفر ، اما بیشتر از اون یعنی کم شدن یه گوشه از خودت که فقط اون بلد بود پرش کنه ؛