و اسکار بهترین گل میرسد به...آردا گولر!

آردا گولر یکی از به یاد ماندنی ترین گل های دوران فوتبالش را به ثمر رساند.

شب،شب اسکار بود. انگار همه چیز از قبل نوشته شده بود. در ابتدا به نظر میرسید فده والورده قرار است ستاره اصلی باشد. چه هفته ای را پشت سر گذاشته است! هفته ای ماندگار،از آن نمونه های نادر. بازی کمی گره خورده بود. رئال مادرید بر بازی مسلط بود و تحت فشار قرار نداشت اما خطر واقعی هم خلق نمیکرد. داستانی آشنا، همه چیزی که بار ها در برنابئو دیده ایم.

تا این که والورده ظاهر شد. از یکی از شوت های مهیب او گل اول به دست آمد که رودریگر در حالی که در نقش مهاجم نوک بازی می کرد،به ثمر رساند. کمی بعد هم گل دوم والورده رسید. گلی فوق العاده. فران گارسیا توپ را برای او فرستاد چون وینیسیوس تقریبا در تمام بازی نامرئی بود. والورده توپ را روی پای دیگرش انداخت و از لبه محوطه جریمه با ضربه ای کات دار آن را دقیقا به گوشه دروازه فرستاد. نتیجه ۰-۲ شد که عملا الچه را از میدان خارج کرد و به آربلوا اجازه داد نیمی از بازیکنان کاستیا را به زمین بفرستد.

نیازی به گفتن نیست که آنها تماشاگران برنابئو را به وجد آوردند. نه به خاطر حرکات نمایشی،بلکه به خاطر شیوه حرکتشان. به جای اینکه منتظر توپ بمانند،دویدند و از فضا ها استفاده کردند. هیچ تردیدی نداشتند. چیزی کاملا متفاوت بود. درست است که جوان ها با اعتماد به نفس بیشتری بازی میکردند اما سرگرم کننده بودند،به خصوص پاس یانیس که به گل سوم انجامید. بی نقص،یک شاهکار،در حد اسکار. حتی گل به خودی مانوئل آنخل را هم نمیتوان به آنها نسبت داد چون اشتباه در آن صحنه از بازیکنی با تجربه مانند کاماوینگا آغاز شد.

اما بدون تردید بهترین بخش هنوز باقی مانده بود. آردا گولر که بازی را از روی نیمکت آغاز کرده بود،در نیمه دوم وارد زمین شد تا به این شور و انرژی جوانانه کمی نظم بدهد. نزدیک به پایان مسابقه،او در دایره میانی صاحب توپ شد،دید دروازه بان الچه جلو آمده است و ضربه ای زد که در بسکتبال به آن((سه امتیازی)) میگویند. بله،در چنین شبی نمیتوانست چیز دیگری باشد. گلی در حد یک فیلم سینمایی،در حد اسکار. باورکردنی نبود. واقعا باورکردنی نبود. چه شبی بود.