می‌گویند عشق اول، همان شعله‌ای است که برای همیشه در تاریک

می‌گویند عشق اول، همان شعله‌ای است که برای همیشه در تاریک‌ترین گوشه‌های حافظه می‌سوزد. اما حقیقت این است که هیچ عشقی، “عشق اول” باقی نمی‌ماند. ما در اولین برخورد، خودمان را به کسی می‌بخشیم که هنوز نمی‌شناسیم؛ به نسخه‌ای از خودمان که هنوز با واقعیت‌ها برخورد نکرده است. عشق اول، بیشتر از آنکه یک پیوند باشد، یک درس است؛ درسی از شدتِ دلتنگی، از طعمِ اولین شکست و از این حقیقت که قلب، برخلاف تصور ما، می‌تواند بارها بشکند و باز هم، با زخمی متفاوت، شروع کند. ما هر بار که عاشق می‌شویم، در واقع داریم با یک “اولِ” جدید آشنا می‌شویم؛ اولی که شاید عمیق‌تر، پخته‌تر و گاهی هم ویرانگرتر باشد.»