.
.
داریوش سوم چه بسا به ناحق شهرت بدی پیدا کرده است. سرنوشت او این بود که با حریفی چون اسکندر مقدونی دست و پنجه نرم کند که پیروزی های درخشان نظامی اش از لحاظ یورش های سریع و شگفت انگیز همانند کوروش بزرگ بود. اسکندر توانست به عمر دودمان هخامنشی پایان دهد و داریوش را در تاریخ همچون بزدلی بی اراده نمایان سازد. تحلیل موشکافانه لشکرکشی اسکندر نشان میدهد داریوش استراتژی کاملا منطقی و خوب طراحی شده ای را در پیش گرفته، تا جایی که مقدور بوده توان خود را به هدر نداده و ذخیره کرده بوده است. او کشید تا پشت جبهه اسکندر را نا آرام سازد و شورش هایی برانگیزد. پیروزی نهایی اسکندر به هیچ وجه آسان به دست نیامد. او در بعضی از شهرهای ساحلی آسیا صغیر،صور و غزه در سواحل شرقی مدیترانه با مقاومت های شایان توجهی برخورد کرد و مجبور شد پیش از آنکه بخش غربی امپراتوری را فتح کند به نبردهای سنگین تن دهد. رفتار اسکندر با کسانی که در برابرش مقاومت میکردند بی رحمانه بود. اشراف ایران نیز به تدریج و کندی به سوی او گرویدند چنان که قبلا مزدوران یونانی به خدمت ایرانیان در آمده بودند. موفقیت واقعی هنگامی به اسکندر روی آورد که پس از سقوط سرزمین اصلی ایران و تسخیر اکباتان، داریوش به دست یکی از سردارانش به نام بسوس به قتل رسید. اینجا بود که اسکندر توانست نقش کینه خواه شاه قانونی ایران و جانشین بحق او را بازی کند. با این حال او هنوز ناچار بود به سوی شرق پیش برود و برای گرفتن وجب به وجب هر ایالت بجنگد تا بتواند ادعای تعلق امپراتوری ایران به خود را داشته باشد. البته این دستاورد بزرگی بود، ولی مشکلاتی که اسکندر طی دوازده سال نبرد مداوم با آنها مواجه شد گواه آن هستند که تا چه اندازه قلمرو شاهنشاهی هخامنشی از استحکام برخوردار بوده است. برخلاف برداشتهای رایج شاهنشاهی ایران دولتی پوسیده و در حال فروپاشی نبود و توانسته بود مسائل و مشکلات بسیاری را( که ما فقط از بعضی از آنها اطلاع داریم) به نحوی فوق العاده شایسته پشت سرگذارد. بنا بر این یکی از پرسشهای بزرگ تاریخی که هنوز حل نشده این است که اسکندر چگونه و چرا توانست ایرانیان را شکست دهد...
منبع:
هخامنشیان. آملی کورت. ترجمه: ثاقب فر
گردآوری: امیر خسروی
داریوش سوم چه بسا به ناحق شهرت بدی پیدا کرده است. سرنوشت او این بود که با حریفی چون اسکندر مقدونی دست و پنجه نرم کند که پیروزی های درخشان نظامی اش از لحاظ یورش های سریع و شگفت انگیز همانند کوروش بزرگ بود. اسکندر توانست به عمر دودمان هخامنشی پایان دهد و داریوش را در تاریخ همچون بزدلی بی اراده نمایان سازد. تحلیل موشکافانه لشکرکشی اسکندر نشان میدهد داریوش استراتژی کاملا منطقی و خوب طراحی شده ای را در پیش گرفته، تا جایی که مقدور بوده توان خود را به هدر نداده و ذخیره کرده بوده است. او کشید تا پشت جبهه اسکندر را نا آرام سازد و شورش هایی برانگیزد. پیروزی نهایی اسکندر به هیچ وجه آسان به دست نیامد. او در بعضی از شهرهای ساحلی آسیا صغیر،صور و غزه در سواحل شرقی مدیترانه با مقاومت های شایان توجهی برخورد کرد و مجبور شد پیش از آنکه بخش غربی امپراتوری را فتح کند به نبردهای سنگین تن دهد. رفتار اسکندر با کسانی که در برابرش مقاومت میکردند بی رحمانه بود. اشراف ایران نیز به تدریج و کندی به سوی او گرویدند چنان که قبلا مزدوران یونانی به خدمت ایرانیان در آمده بودند. موفقیت واقعی هنگامی به اسکندر روی آورد که پس از سقوط سرزمین اصلی ایران و تسخیر اکباتان، داریوش به دست یکی از سردارانش به نام بسوس به قتل رسید. اینجا بود که اسکندر توانست نقش کینه خواه شاه قانونی ایران و جانشین بحق او را بازی کند. با این حال او هنوز ناچار بود به سوی شرق پیش برود و برای گرفتن وجب به وجب هر ایالت بجنگد تا بتواند ادعای تعلق امپراتوری ایران به خود را داشته باشد. البته این دستاورد بزرگی بود، ولی مشکلاتی که اسکندر طی دوازده سال نبرد مداوم با آنها مواجه شد گواه آن هستند که تا چه اندازه قلمرو شاهنشاهی هخامنشی از استحکام برخوردار بوده است. برخلاف برداشتهای رایج شاهنشاهی ایران دولتی پوسیده و در حال فروپاشی نبود و توانسته بود مسائل و مشکلات بسیاری را( که ما فقط از بعضی از آنها اطلاع داریم) به نحوی فوق العاده شایسته پشت سرگذارد. بنا بر این یکی از پرسشهای بزرگ تاریخی که هنوز حل نشده این است که اسکندر چگونه و چرا توانست ایرانیان را شکست دهد...
منبع:
هخامنشیان. آملی کورت. ترجمه: ثاقب فر
گردآوری: امیر خسروی
- ۲.۰k
- ۲۱ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط