اصالتِ هر انسان، شناسنامه‌ی اوست...

اصالتِ هر انسان، شناسنامه‌ی اوست...

من لُرم؛ خویش را به اصالتِ پیرِ بلوط گره زده‌ام؛ تاریخ را با تمام لهجه‌هایش خوانده‌ام، اما هرگز ایلم را از یاد نبرده‌ام؛ چراکه درختِ بی‌ریشه، هیزمی بیش نیست...

به لُر بودنم افتخار می‌کنم؛ به سرزمینم، به مردمانم، به تاریخ و فرهنگ، رسوم و آیین‌های دیرینه‌ام؛ به طبیعتِ بکر و کوه‌های سر به فلک کشیده‌اش؛ به زرده، تاراز و منار؛ به رودهای خروشان کارون و زاینده‌رود؛ به بلوط‌های استوار و چشمه‌ساران زلالش؛ به مال‌کنونِ عشایر، به اسطوره‌ها و حماسه‌سرایانش؛ به تاریخی که ریشه در ژرفای روزگاران دارد؛ به آثار به‌جامانده از نیاکانم، به شکوهِ کول‌فرح، اشکفت سلمان و بردنشانده؛ به بردگوری‌ها و نقش‌برجسته‌های شیرسنگی؛ به میراث کهنِ آناهیتا، میترا و زرتشت؛ به چوقا و دبیت، کلاه خسروی، به مینای هفت‌رنگ و گلونی؛ به ترنه‌زنانِ نجیبش و به صداقت و سادگیِ مردمانش...

من به تمام این ریشه‌ها می‌بالم؛ به هویتی که از نیاکانم به ارث برده‌ام و به اصالتی که با هیچ گذرِ زمانی از من جدا نمی‌شود.

مادرم، زمین؛
اصالتم، لُر؛
هویتم، غرورِ ایل؛
و ریشه‌ام، استوارتر از بلوط‌های زاگرس.



.